«به بهانه‌ی سرگذشتِ همه‌ی ما در این سالها؛
از بهمن ماهِ سال ۱۳۹۵ که در یک کلاسی یواشکی و با ترس این فیلم را از خداحافظی‌مان ضبط کردم تا شهریور ماه سال ۱۴۰۰؛
ما رفتیم.
ما نماندیم.
ما برای بذر آرزوهامان در خاک خودمان اشک ریختیم و نتیجه جز گیاه حسرت رشد نکرد.
ما دی ماه سال ۱۳۹۶ یعنی یک سال بعدتر میان اعتراضات به حق دزدیده شده‌مان کشته شدیم.
ما آبان ماه سال ۱۳۹۸ میان اعتراضات به حق های دزدیده شده‌مان گلوله خوردیم و کشته شدیم.
ما با پرواز ۷۵۲ یک بار نه! دو بار موشک خوردیم و سقوط کردیم.
ما از برای درخواست آب و اعتراضات صلح آمیز در خوزستان، به راحتیِ حرکتِ عقربه‌ی دقیقه شمارِ ساعت، گلوله خوردیم و کشته شدیم.
ما جانمان شد به بی جانیِ آمار و اعداد تلفات بی واکسنی و بازیچه دست های آلوده به خونِ شرافت.
ما همیشه مسافر شدیم و سرگشته برای ساختن رویاهایی که خاک خودمان آن هارا پس زد.
ما بار سفر بستیم و اشک جایی گونه هامان را بوسه می‌زند که رویای ریشه زدنِ بذرِ آرزوهامان در خاک خودمان، حتی در چمدان هایمان هم جا نشد.
ما حالا در گوش های همدیگر زمزمه می‌کنیم که برو و نمان.
ما نه ماندیم، نه خواندیم و نه زندگی.»

نرگس جاجرمی