اﻭ ﻣـــــﺮﺩ ﺍﺳﺖ

نامش ابتدای مردن است
برخلاف زن که نامش ابتدای زندگی است.

خوابش کوتاه‌تر و خواب ابدیش طولانی تر
و مرگ زودتر به سراغش می آید.

مفهوم آسایش برایش متفاوت است
صبح تا شب در پی آسایشی است که برای فرزندان و خانواده‌اش می‌جوید.

ﺩستهایش چه زبر و پهن باشد، چه نرم و لطیف، دست خاصی است.
تا به حال دستهایش نگاه کرده ای؟
هیچگاه خراش و زخم های ناپیدایش را دیده ای؟

صورتش ته‌ریشی دارد، انگار سمباده.
دیده ای چگونه به ﺟـﺎﻯ ﮔﺮﯾــﻪ ﮐﺮﺩﻥ، ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺳﻔﯿﺪ میشود؟

می‌دانی توان گفتن دردهای درونش را ندارد و آنها را درون خود می‌ریزد و پنهان می‌کند؟

طبیعت مرد کم حافظه بودنش است؛
او بیشتر در فکر نان شب است و فردا که چه می‌شود.

کم سخن‌ می‌گوید چون
از هر مرد و نامردی بسیار شنیده و دیده در صندوقچه قلبش پنهان کرده
و کم می‌گوید تا کام خانواده‌اش را تلخ نکند.

آن مردی که از او می‌گویم خیلی تنهاتر از زن است!
ﻣـﺮﺩی که می‌گویم هرگز هر چقدر هم که دلش گرفته باشد،
نمی‌تواند به دوستش زنگ بزند و یک دل سیر گریه کند و سبک شود.
دردهایش را ﺍﺷﮏ نمی کند،
که فرو می ریزد در قلبی که به وسعت دریا است و رازدار چون ‌چاه!



پس گاهی به مرد سلام کن


✨ #D_F ✨

❄️☃ @Bzte_Students ❄️☃