👩🦰رمان بدون زن‌ها می‌میرد (مقاله‌ای از گاردین با ترجمۀ ایبنا)
➖هشتاد درصد فروش بازار کتاب بریتانیا، ایالات متحده و کانادا مدیون زنان است. زن‌ها نه‌تنها نسبت به مردان خریداران کتاب مشتاق‌تری هستند، بلکه بیشتر از مردان به فستیوال‌های ادبی می‌روند، عضو کتابخانه می‌شوند، کتاب صوتی گوش می‌کنند، وبلاگ‌نویس ادبی هستند و به عضویت انجمن‌های ادبی درمی‌آیند.
➖هلن تیلر، استاد برجستۀ انگلیسی در دانشگاه اکستر، در کتاب جدید خود تحت عنوان «چرا زنان داستان می‌خوانند: داستان‌های زندگی ما» به بررسی و توضیح عمق احساسات زنان پرداخته است. او بیش از چهارصد زن را مورد بررسی قرار داده تا بفهمد آنها چطور به داستان ربط پیدا می‌کنند. پاسخ‌ها ارتباط قابل توجهی به خشونت، حس گناهکاری و نافرمانی دارد. یک مادر توضیح داد که چطور به خانواده‌اش می‌گوید برای لباس‌شویی به طبقه پایین می‌رود تا فقط ده دقیقه گران‌بها را برای خواندن یک رمان بدزدد. یکی دیگر برای او نوشت که خواندن رمان برایش تنها اندکی کمتر از نفس کشیدن اهمیت دارد. بقیه از اینکه موقع این کار مچشان گرفته شود می‌ترسند.
➖این ایده که داستان یک حوزه‌ی زنانه است از سوی کسانی که با کتاب سروکار دارند بدیهی فرض می‌شود. براساس تحقیقات یک کتاب دیگر، زنان در تمام دسته‌های رمان به غیر از فانتزی، علمی-تخیلی و وحشت روی دست مردان بلند شده‌اند. وقتی مردان داستان می‌خوانند تمایلی به خواندن آثار نوشته شده توسط زنان را ندارند، در حالی که تیلور ادعا می‌کند زنان آثار رمان‌نویسان مرد را می‌خوانند، تحسین می‌کنند و به ندرت قضاوت شخصی انجام می‌دهند.
➖یان مک‌ایوان [نویسندۀ انگلیسی که از او رمان‌های «آمستردام»، «باغ سیمانی»، «تاوان» و «شنبه» ترجمه شده‌اند] یک بار نوشت: «وقتی زنان دست از خواندن بردارند، رمان می‌میرد.» تاریخ داستان همواره تاریخ خوانندگانِ زن بوده. از قرن هیجده رمان مورد توجه طبقه جدیدی از زنانِ مرفه بود که تحصیلات زیادی نداشتند. زنان از رمان به عنوان راهی برای یادگیری در مورد زندگی‌های دیگر و خیال‌پردازی درباره روابط و داستان‌های خود استفاده کردند که به آنها اجازه می‌داد موقعیت وابسته و فرعی خود نسبت به مردان را به چالش بکشند.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
➖هشتاد درصد فروش بازار کتاب بریتانیا، ایالات متحده و کانادا مدیون زنان است. زن‌ها نه‌تنها نسبت به مردان خریداران کتاب مشتاق‌تری هستند، بلکه بیشتر از مردان به فستیوال‌های ادبی می‌روند، عضو کتابخانه می‌شوند، کتاب صوتی گوش می‌کنند، وبلاگ‌نویس ادبی هستند و به عضویت انجمن‌های ادبی درمی‌آیند.
➖هلن تیلر، استاد برجستۀ انگلیسی در دانشگاه اکستر، در کتاب جدید خود تحت عنوان «چرا زنان داستان می‌خوانند: داستان‌های زندگی ما» به بررسی و توضیح عمق احساسات زنان پرداخته است. او بیش از چهارصد زن را مورد بررسی قرار داده تا بفهمد آنها چطور به داستان ربط پیدا می‌کنند. پاسخ‌ها ارتباط قابل توجهی به خشونت، حس گناهکاری و نافرمانی دارد. یک مادر توضیح داد که چطور به خانواده‌اش می‌گوید برای لباس‌شویی به طبقه پایین می‌رود تا فقط ده دقیقه گران‌بها را برای خواندن یک رمان بدزدد. یکی دیگر برای او نوشت که خواندن رمان برایش تنها اندکی کمتر از نفس کشیدن اهمیت دارد. بقیه از اینکه موقع این کار مچشان گرفته شود می‌ترسند.
➖این ایده که داستان یک حوزه‌ی زنانه است از سوی کسانی که با کتاب سروکار دارند بدیهی فرض می‌شود. براساس تحقیقات یک کتاب دیگر، زنان در تمام دسته‌های رمان به غیر از فانتزی، علمی-تخیلی و وحشت روی دست مردان بلند شده‌اند. وقتی مردان داستان می‌خوانند تمایلی به خواندن آثار نوشته شده توسط زنان را ندارند، در حالی که تیلور ادعا می‌کند زنان آثار رمان‌نویسان مرد را می‌خوانند، تحسین می‌کنند و به ندرت قضاوت شخصی انجام می‌دهند.
➖یان مک‌ایوان [نویسندۀ انگلیسی که از او رمان‌های «آمستردام»، «باغ سیمانی»، «تاوان» و «شنبه» ترجمه شده‌اند] یک بار نوشت: «وقتی زنان دست از خواندن بردارند، رمان می‌میرد.» تاریخ داستان همواره تاریخ خوانندگانِ زن بوده. از قرن هیجده رمان مورد توجه طبقه جدیدی از زنانِ مرفه بود که تحصیلات زیادی نداشتند. زنان از رمان به عنوان راهی برای یادگیری در مورد زندگی‌های دیگر و خیال‌پردازی درباره روابط و داستان‌های خود استفاده کردند که به آنها اجازه می‌داد موقعیت وابسته و فرعی خود نسبت به مردان را به چالش بکشند.
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment