ذات «توتالیتریسم»

🖋قربان عباسی
@renaissancetranslate



می خواهید ذات ناپاک توتالیتریسم را بشناسید مفتش بزرگ را بخوانید.

بخشی از رمان بلند برادران کارامازوف به قلم داستایوفسکی که بنیادهای انسان شناختی توتالیتریسم را برکافته و به این استنتاج تکان دهنده می رسد که:

«انسان ها تاب آزادی ندارند و ازاضطرابی که ملازم آزادی است می گریزند و فضای امن و مالوف یک جهان بینی جزمی را برهوای تازه جهانی آزاد رجحان می نهند و ناچار به دامن جنبش ها و جریان هایی می افتند که این امنیت را وعده می دهند و انسان را ازملعنت آزادی وا می رهانند.»

اما ماجرا چیست؟

ظهور مجدد عیسی مسیح در میان قوم خود، درمیان ستمدیدگان و رنج کشیدگان و مظلومان.
داستان در اسپانیا درشهر سویل اتفاق می افتد؛ درسیاه ترین روزگار تفتیش عقیده، درزمانی که به پاس عظمت باریتعالی، آتش ها برپا می کردند ودرشکوه آن آتش ها ملحدان را می سوزاندند.
عیسی مسیح ظهور کرده است اما اینبار اسقف اعظم، مفتش بزرگ، با صورتی پژمرده، در ردایی کهنه و خشن دستور دستگیری او را می دهد. در قدر قدرتی اسقف اعظم و انقیاد پر ترس و لرز مردم دربرابر فرامینش همین بس که جماعت راهی برای قراولان باز می کنندد و آنها نیز درمیان سکوت مرگبار مردم او را دربند می کنند و با خود می برند.
جماعت بسان تنی واحد دربرابر اسقف زمین بندگی می بوسند. صحنه عجیبی است. عیسی درحبس و اسقف اعظم شب به سراغش می آید.
چراغ را بر روی میز می گذارد و سخن آغاز می کند:

«آیا این توئی؟ توئی؟
و چون جوابی نمی شنود به تندی اضافه می کند:

«جوابی نده؛ ساکت باش. تازه چه می توانی گفت؟ خوب می دانم پاسخت چه خواهد بود. تازه، حق نداری چیزی برآن چه درروزگار قدیم گفته ای بیفزایی.

پس چرا آمده ای ما را بیازاری.؟...

ولی می دانی فردا چه اتفاقی خواهد افتاد؟
فردا حکم محکومیتت را صادرخواهم کرد و به عنوان پست ترین ملحد زمان برصلیبی خواهمت سوزاند.
همین قومی که امروز پایت را بوسه می زنند، فردا به نخستین اشاره من هیمه ی آتش صلیب را انبارخواهند کرد.»

مفتش به او می گوید:
«حق نداری چیزی بر آنچه قبلاً گفته ای بیفزایی. مهم ترین نکته کلیسای کاتولیک همین است.

به او می گوید تو همه چیز را به پاپ سپردی و دیگر نیازی به آمدنت نیست.
دستکم حق نداری درکارها دخالت کنی»

مفتش بزرگ خطاب به عیسی مسیح می گوید:

«برای انسان و جامعه انسانی هیچ چیز غیر قابل تحمل تر از آزادی نیست.
سنگ های این طبیعت برهوت زده را به ببین؛ آنها را به نان بدل کن و خواهی دید که انسان ها چگونه چون گوسفندانی درپی ات خواهند دوید و شاکر و مطیع خواهند بود و همواره در ترس و لرز خواهند بود.
این مردم حاضرند آزادی شان را واگذارند خود را بنده و برده کنند فقط به شرط اینکه شکم شان را سیر نگه دارند.

انسان خبیث و جبون را چه به آزادی.

دومین نکته ای که مفتش خطاب به عیسی بر زبان می آورد این است که این مخلوقات چندش آور نه تنها دربند یافتن کسی یا چیزی برای پرستش اند بلکه می خواهند چیزی بیابند که همگان بر آن باور بیاورند و آن را بپرستند.

از روز الست ریشه همه بدبختی های فرد انسان و کل انسانیت همین عطش برای پرستش جمعی است. به خاطر پرستش جمعی است که همدیگر را از دم تیغ می گذرانند. هر یک خدایانی علم می کنند و به معارضه با یکدیگر برمی خیزند و می گویند:

«یا خدایانتان را وابگذارید و خدایان ما را بپرستید و یا شما و خدایانتان را نیست خواهیم کرد»

حرف او خطاب به عیسی یک چیز است این مردم کودک صفت و نادان و شکم پرست اند.

ناسوت را وا نمی نهند که ملکوت را برگیرند. اینها را باید به اطاعت و انقیاد واداشت. مردمان نشاط گله را می جویند.

رمه مطیع که فرمان برد و امکان و رنج اندیشیدن را ازخود بازستاند. هیچ چیز برای یک گوسفند سخت تر از اندیشیدن نیست.
آنها به آقا بالاسری نیاز دارند که خودشان را از شر خودشان برهانند.
@renaissancetranslate