...پسربچه‌ی سخت ساکت و آرامی را می‌یابم که پوستی تیره و بینی صاف و زیبایی دارد. باوقار است و تودار. سرش را با نمره‌ی ۲ زده است. اهل شوخی‌های رکیک نیست. باحیاست. هنر را دوست دارد و نقاشی خوب را که می‌بیند، در ته چشمان آرامش، گذار برقی را می‌بینی؛ درخشش تندری گاه‌وبیگاه در افق شبی ساکت و تیره. اما چه آرام است و محتاط.
سال‌ها می‌گذرد و او هم‌چنان ته حیاط مدرسه‌ی جم قلهک می‌پلکد. قد می‌کشد. دوستان خودش را دارد و بی‌ماجرای خاصی ایام را می‌گذراند. بی‌بارقه‌ی نبوغی یا شرارتی. ما از کجا می‌دانستیم هرچه را که می‌بیند ته ذهن حساسش به‌دقت و نظم تمام ثبت می‌کند؟ تصویر به تصویر، لحظه به لحظه، با جزئیاتی که فقط خود به یاد خواهد داشت.

بهاریه سال ۱۳۶۸«ماهنامه فیلم»، با عنوان «یک رویای دم صبح»، نوشته‌ی آیدین آغداشلو، یادداشتی درباره‌ی پنج فیلم‌ساز (عباس کیارستمی، مسعود کیمیایی، سهراب شهیدثالث، امیر نادری و بهرام بیضایی)

با تشکر از ماهنامه‌ی فیلم و کانال آنسین‌سینما