#مهم
تاختن بیش از اندازه بر مردم برای هر شادی و جشنی، بازخورد خوبی نخواهد داشت.
این نگاه که در هنگام جنگ، باید سراسر خشم و گرفتگی و تیرگی و سیاهی بود، از رسوبهای تباهی چپ و اسلام در فرهنگ ماست.
این گفتمان چپ است که چریک و خلق را تنها چریک، فرودست و تیرهروز و گرفتهدل میخواهد،
و این اسلام است که رزم را نه همراه و برای بزم، که تنها برای غارت و سوختن و کشتن میخواهد.
کمی به اساطیر و تاریخ بنگریم:
در هیچ کجای جهان، هیچ گروه تمدنسازی تنها به رزم نپرداخت.
تمدن را برای بزم و شادی آفریدند، ولی با رزم نگهش داشتند.
در ایران، این معنا روشنتر از همیشه است.
در جایجایِ شاهنامه، پس از هر رزمی یا پیش از هر کارزاری، بزمی هست: برای دلگرمی، امید به پیروزی، روشنایی، بخت، و گاه.
روی سخنم با رانتیها و فریبکارانی چون شجریانها نیست … آنان ابزار تباهیاند و باید رسوا شوند.
روی سخنم با مردم به جانآمدهایست که در میانهی این کارزار، نیاز به شادی نیز دارند:
شادی نه برای امروز سیاهشان، که چون وامی برای رزم فردایشان.
نگاهی به جنگ دوازدهرخ یا جنگ بزرگ با افراسیاب بیندازید.
نمیگویم همهی مردمی که امروز شادی میکنند، فردا رزمجوی خواهند بود،
اما پافشاری و شرمساری بیش از اندازه برای هر شادی، تنها دافعه میآفریند.
یادمان نرود:
ما برای زندگی میجنگیم.
زندگیای که سرشار از جشن، بزم، شادی و آواز باشد…
هدف «بکن نکن» کردن ندارم، ولی به خواست دوستی گرامی، این چند بند را نوشتم.
#جاویدشاه
#نبردباتاریکی
#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید
👇👇@OmidIranAzad