‏#مهم
تاختن بیش از اندازه بر مردم برای هر شادی و جشنی، بازخورد خوبی نخواهد داشت.
‏این نگاه که در هنگام جنگ، باید سراسر خشم و گرفتگی و تیرگی و سیاهی بود، از رسوب‌های تباهی چپ و اسلام در فرهنگ ماست.

‏این گفتمان چپ است که چریک و خلق را تنها چریک، فرودست و تیره‌روز و گرفته‌دل می‌خواهد،
‏و این اسلام است که رزم را نه همراه و برای بزم، که تنها برای غارت و سوختن و کشتن می‌خواهد.

‏کمی به اساطیر و تاریخ بنگریم:
‏در هیچ کجای جهان، هیچ گروه تمدن‌سازی تنها به رزم نپرداخت.
‏تمدن را برای بزم و شادی آفریدند، ولی با رزم نگهش داشتند.
‏در ایران، این معنا روشن‌تر از همیشه است.
‏در جای‌جایِ شاهنامه، پس از هر رزمی یا پیش از هر کارزاری، بزمی هست: برای دلگرمی، امید به پیروزی، روشنایی، بخت، و گاه.

‏روی سخنم با رانتی‌ها و فریبکارانی چون شجریان‌ها نیست … آنان ابزار تباهی‌اند و باید رسوا شوند.

‏روی سخنم با مردم به جان‌آمده‌ای‌ست که در میانه‌ی این کارزار، نیاز به شادی نیز دارند:
‏شادی نه برای امروز سیاهشان، که چون وامی برای رزم فردایشان.

‏نگاهی به جنگ دوازده‌رخ یا جنگ بزرگ با افراسیاب بیندازید.
‏نمی‌گویم همه‌ی مردمی که امروز شادی می‌کنند، فردا رزم‌جوی خواهند بود،
‏اما پافشاری و شرمساری بیش از اندازه برای هر شادی، تنها دافعه می‌آفریند.

‏یادمان نرود:
‏ما برای زندگی می‌جنگیم.
‏زندگی‌ای که سرشار از جشن، بزم، شادی و آواز باشد…

‏هدف «بکن نکن» کردن ندارم، ولی به خواست دوستی گرامی، این چند بند را نوشتم.

‏‌ #جاویدشاه⁩
‏‌ #نبردباتاریکی⁩

#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad

Comments

Be the first to add a comment