بنا به تجربه‌ای که در تدریس رسانه داشته‌ام و تجربه‌ی بسیار مختصر و مفیدی است می‌خواهم خدمت شما این را بگویم که جهان سرمایه‌داری با ایجاد آزادی بیان کاذب و خرد و سلولی کردن خواسته‌ها یک حقیقت را حداقل نابود کرده است و آن هم اینکه واقعیت را از ما گرفته است.

در کنار این امر، نسبی‌گرایی پست‌مدرن سبب شده است تا این توهم ایجاد شود که هرکس نظری دارد و نظرش هم درست است.
نه تنها در این مورد و این جا-بحث درباره‌ی منفرده‌زا ه و بنیامین- بلکه شما وقتی فضای مجازی را نگاه می‌کنید با هر اتفاق هزاران مطلب له یا علیه آن نوشته می‌شود اما کدام واقعیت است؟

ماجرا اینجاست که زیست امروز ما واقعیت را از دست داده است هرکس سخنی می‌گوید آنگاه این سخن‌ها در برابر هم می‌ایستند در هم می‌شوند و حتی حس کاذب تضارب آرا ایجاد می‌کنند.
درحالی‌که این تنها افتادن در دام تار عنکبوت اس‌ت. در رسانه چند اصل حاکم است بسیار ساده؛ این رسانه‌ها فکری و مالی حمایت می‌شوند. آیا فیسبوک، اینستاگرام واتساپ، تلگرام دست‌ساخته‌ی جهانی غیر از جهان سرمایه‌داری است؟

تمام کسانی که فکر می‌کنند ابزارها در حمایت و در راستای آزادی بیان هستند سخت در اشتباهند.
اشتباهی چون اشتباه حاکمانی که فکر می‌کنند می‌شود تکنولوژی را آورد و فکر را نیاورد.
هر ابزار تکنولوژیکی با خود فکر سازنده‌اش را می‌آورد ما در بین ابزارها‌ی ایدئولوژی سرمایه‌داری و پست‌مدرنیسم نسبی‌گرا گیر افتاده‌ایم، نه اینکه بخواهم بگویم راهی نیست اما مسلماً راه از این میان ابزارها عبور نمی‌کند.

معنای قدرت با این ویروس کرونا تغییر کرد پیش از این دولت‌ها و حکومتها قدرت محسوب می‌شدند. دولت آمریکا دولت چین دولت هند مجموعه اتحادیه اروپا اما اکنون با این پرسش ویروس کرونا اگر در دست ساز بشر است دست ساخته کیست؟ معنای قدرت عوض شده است.

در حالیکه همه دولت ها متضرر شدند در معترضه عرض کنم تفاسیری معتقدند جهان سرمایه داری هر وقت به انباشت میرسد خود بحران ایجاد می کند که در ظاهر و در آن مقطع متضرر می‌شود اما بعد از آن بحران سودی چند گانه می برد

تا انسان شیوه زیستش را تغییر ندهد و ابزارهای مناسب با آن شیوه را که در خود فکر آن زیست را دارند تولید نکند کماکان در دام عنکبوت جهان امروز است.
جهان امروزی که همه در آن در حال حرف زدن هستند و هیچکس نمی شنود همه یک نقش یا فیگور را انتخاب کرده‌اند و آن را بازی می کنند چپها چشم به دهان ژیژک دوخته‌اند راست‌ها به دهان آن دیگری
مردم نیز هر ماجرایی را به طنز به نقد به فریاد به شک برگزار می کنند اما هیچ کدام راه به واقعیت نمی‌برند. تنها از یک بازی به بازی دیگر میروند و بازی ها مدام نو و تازه می شوند.
تصور کنید برای یک لحظه تمام این شبکه های مجازی سکوت کند مردم دیگر برای این شبکه‌ها اعتباری قائل نباشند آن گاه چه اتفاقی خواهد افتاد

فقط تصور کنید؟

بودریار جهان امروز ما جهان وانموده و جهان رسانه‌ای یا حاد واقعیت خوانده است به یاد بیاوریم که در نظر افلاطون جهان تصویر مثل‌هاست. آنگاه آثار هنری تصویر تصویرها هستند اکنون ما با تصاویری روبرو هستیم که ساخته و پرداخته می‌شود تا حرفی، فکری و ایده‌ای را با اعوان و به استدراج چون خطیبان کهن در ذهن ما به نفی با اثبات جا بیندازد.

در این روزها داشتن سواد رسانه‌ای بسیار لازم است که نداریم. خبرهای فراوانی دیدم همه جعل، همه دروغ.
ما خودمان را در معرض دهان‌های جعل و دهان‌های دروغ قرار داده‌‌ایم. کافیست چشم و گوش از این دهان‌ها برداریم مسلماً جهان شکل دیگری خواهد شد.

ویروس کرونا یک ویروس پزشکی نیست یک ویروس سیاسی و ویروس جهان سرمایه‌داری است این آشکارترین واقعیتی است که تا به امروز درباره ویروس کرونا به آن ایمان دارم.

بحث بر سر ترانه‌ی بنیامین و یا منفردزاده نیست همه‌ی ما می‌دانیم که منفردزاده در هنر چه جایگاهی دارد و امثال کسانی مثل بنیامین چه جایگاهی اما بحث بر سر این است که در این‌گونه مسائل چگونه برخورد می‌کنیم و با این دو قطبی شکل گرفته و حرف‌هایشان چه می‌کنیم؟

فراموش نکنید انسان ایرانی هیچکدام از این ابزارها را نساخته است پس بر آنها مسلط نیست این ابزارها از فکری نشات گرفتند و با خودشان فکر را آورد‌ه‌اند و همه جا پخش کردند.
پیش از تجلی ویروس کرونا این ویروس به شکل نمادین همه جا پخش شده بود رسانه ها و ابزارهای رسانه‌‌ای ما را آلوده کرده‌اند.

آیا آن فیلم را دیده‌اید که زنی را در استودیو با بچه‌ای در آغوش بازی می‌دهند و بعد با آن تصاویر تصویر جنگ می‌سازند. خب حالا فکر کنید کرونا آدم‌ها را می کشد برای چه؟ و ما این مرگ‌ها را چطور می بینیم این مرگ‌ها کجاها و برای چه کسانی سود دارند؟

غلط‌ها کار من نیست بلکه کار تایپ گفتاری است. دماغ ویرایش هم ندارم