مسیرهای عصبی #اضطراب در مغز
کتاب #مغز_مضطرب_خود_را_بازسازی_کنید نوشته‌ی_کاترین‌پیتمن_الیزابت‌کارل

لوب‌های قدامی
لوب‌های قدامی یکی از مهم‌ترین قسمت‌های قشر مغز برای ادراک است که مستقیما پشت پیشانی و چشم‌ها قرار گرفته‌اند. این لوب‌ها بزرگترین مجموعه لوب‌ها در مغز انسان بوده و نسبت به لوب‌های قدامی سایر حیوانات بزرگتر است. لوب‌های قدامی اطلاعات را از تمام لوب‌های دیگر دریافت کرده و با کنار هم گذاشتن آنها باعث می‌شود بتوانیم به تجربه یکپارچه‌ای از جهان واکنش نشان دهیم. گفته می‌شود لوب‌های قدامی عملکرد اجرایی دارند به این معنا که آنها بسیاری از فرایندهای مغزی را نظارت می‌کنند. این لوب‌ها ما را قادر می‌کنند عواقب موقعیت‌ها را پیش‌بینی کنیم، کارهای خود را برنامه‌ریزی کنیم، واکنش نشان دهیم و با دریافت بازخورد از جهان پیرامون رفتارهای خود را تغییر داده یا از آنها دست بکشیم. متأسفانه این ظرفیت‌های خارق‌العاده زمینه افزایش اضطراب را نیز مهیا می‌کنند.
@ScientificSkepticism
اغلب مسیر عصبی قشر مغز منبع اضطراب می‌شود زیرا لوب‌های قدامی موقعیت‌ها را پیش‌گویی و تفسیر می‌کنند و معمولا این پیش‌گویی و تفسیرها است که منجر به بروز اضطراب می‌شوند. به عنوان مثال پیش‌گویی کردن منجر به فرایندی مرتبط با قشر مغز شده که باعث ایجاد اضطراب می‌گردد که نگرانی نامیده می‌شود. برخلاف حيوانات خانگی‌مان که به نظر می‌رسد با آرامش تمام می‌خوابند و مشکلات فردا را پیش بینی نمی‌کنند ما انسان‌ها به خاطر لوب‌های قدامی بسیار رشد یافته‌مان می‌توانیم رویدادهای آینده را پیش‌بینی کرده و نتایج آنها را در ذهن خود متصور شویم، نگرانی همان پیشگویی زودتر از موعد نتیجه منفی یک موقعیت است و فرایندی برخاسته از قشر مغز است که افکار و تصاویری که ترس و اضطراب زیادی را برانگیخته می‌کند در ذهن ایجاد می‌نماید.
قشر مغز عده‌ای از افراد در نگران شدن و منفی پنداشتن عاقبت تمام موقعیت‌ها و تصاویر ذهنی بسیار زبردست است. در حقیقت برخی از خلاق‌ترین افراد گاهی مضطرب‌ترین افراد نیز هستند زیرا خلاقیتشان آنها را قادر می‌کند. افکار و تصاویر به شدت تهدید کننده‌ای در ذهن خود بپرورانند.
@ScientificSkepticism
نگرانی متصور شایع بین والدینی که فرزند نوجوان‌شان از ساعت مقرر دیرتر به خانه می‌آید (اصلا چرا نباید نوجوانان دیر به خانه بیایند؟ ) باعث می‌شود احساس کنند فرزندشان تصادف کرده و در حال خونریزی است و نمی‌تواند برای کمک گرفتن با کسی تماس بگیرد. این تصور وحشتناک است و هیچ نیازی نیست که چنین تصوری داشته باشیم - با این حال به نظر می‌رسد برخی از افراد مکررا این نوع از رویدادهای منفی را پیشگویی می‌کنند. اگر الگوی نگرانی شما چنان جدی است که در زندگی روزمره با مشکل مواجه می‌‌شوید احتمالا مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر هستید.
@ScientificSkepticism
نوع دیگر اختلالات اضطرابی یعنی اختلال وسواس فکری عملی زمانی به وجود می‌آید که لوب‌های قدامی افکار، شناخت‌ها یا تردیدهای وسواس‌گونه که قادر به رهایی از آنها نیستیم را ایجاد می‌کنند. به طوری که افراد هر روز ساعت‌ها وقت خود را صرف این وسواس‌ها می‌کنند. گاهی وسواس‌ها می‌توانند فرد را به جایی برسانند که او مجبور خواهد بود برای کاهش اضطراب خود اعمال تشریفاتی خاصی را از خود بروز دهد. به عنوان مثال جنیفر به طور وسواس گونه‌ای به تمام میکروب‌های خانه خود فکر می‌کرد و ساعت‌ها وقت خود را صرف شستن دست‌ها و تمیز کردن بخش‌های خاصی از خانه می‌کرد. پس از آن که دست از این کار می‌کشید دوباره این رفتار خود را از سر می‌گرفت زیرا شک او باعث می‌شد فکر کند با لمس کردن چیزی که قبلا آن را تمیز کرده دوباره میکروبی شده است. ممکن است چنین نمونه‌هایی از افکار وسواسی به دلیل عملکرد نادرست قشر کمربندی مغز باشد یعنی ناحیه‌ای در لوب های قدامی و دقیقا پشت چشمها (زوروسکی و همکاران ۲۰۱۲)
به طور خلاصه وقتی در مورد مسیر عصبی اضطرابی قشر مغز بحث می‌کنیم بیشتر روی تفسيرها، تصورات و نگرانی‌ها که توسط قشر مغز شکل می‌گیرند یا افکار پیشگویانه که اضطراب را بدون اینکه خطری در کار باشد به وجود می‌آورد تمرکز می‌کنیم. همان طور که اشاره شد درمانگران با تلاش در اصلاح افکار برای کاهش اضطراب، در واقع روی مسیر عصبی قشر مغز تمرکز می‌کنند. چنین رویکردهای شناختی می‌توانند در کاهش اضطراب مرتبط با قشر مغز بسیار مؤثر باشند. با این وجود همانطور که اکنون می‌دانید مسیر عصبی دیگری نیز در ایجاد اضطراب نقش دارد حتی زمانی که اضطراب از قشر مغز آغاز می‌شود.
@ScientificSkepticism