موانع گوش دادن همدلانه در رواندرمانی

گوش دادن همدلانه مهارتی است که رواندرمانگران باید آن را تمرین کنند. اما گاهی پاسخ‌هایی که به جای گوش دادن همدلانه ارائه می‌شوند، می‌توانند مانعی بر سر راه کاوش عمیق‌تر تجربیات مراجع باشند.
توماس گوردون این پاسخ‌ها را "موانع گوش دادن" می‌نامد. از جمله این موانع می‌توان به سؤال پرسیدن، نصیحت کردن، اطمینان بخشی، موافقت کردن، هدایت کردن، متقاعد کردن، تحلیل کردن، هشدار دادن، پرت کردن حواس، اخلاق‌گرایی، قضاوت کردن و شرمنده‌سازی اشاره کرد.
هر یک از این پاسخ‌ها به نوعی مراجع را از مسیر اصلی کاوش تجربیات خود منحرف می‌کند. برای مثال، سؤال پرسیدن توجه مراجع را به جنبه‌ای خاص از آنچه می‌گفت جلب می‌کند و ممکن است مسیر اصلی خودکاوشی را تغییر دهد.
البته گاهی ارائه این پاسخ‌ها در رواندرمانی مناسب است. نکته مهم این است که این پاسخ‌ها با گوش دادن همدلانه متفاوت هستند و اغلب مراجع را از آنچه می‌گوید یا تجربه می‌کند دور می‌کنند؛ در حالی که با تمرکز بر درک دقیق تجربه‌های مراجع و انعکاس دادن آنها، می‌توان فضایی امن برای خودکاوشی عمیق‌تر ایجاد کرد.

#روان‌درمانی #اثربخشی‌درمانگر #مهارت‌های‌بین‌فردی #تمرین_عامدانه #همدلی_دقیق #موانع_گوش‌_دادن
منبع:
Miller, W. R., & Moyers, T. B. (2021). Effective psychotherapists: Clinical skills that improve client outcomes. Guilford Press.

https://t.me/AcademyofPsychotherapy

Comments

Be the first to add a comment