تاریخچه ی زولبیا و بامیه
در خصوص تاریخچه این ماده غذایی منابع کمی موجود است،اما اندک دیدگاه ها در این مورد وجه اشتراک دارند،که این نوع شیرینی از دوره صفویه در ایران باب شده است که خود برگرفته از برخی رسومات مذهبی بوده است.به همین سبب نیاز به منابع بیشتری دارد.
زولبیادر اصل زلیبی یا زلبی تغییر یافته واژه صلیبی می باشد چون به شکل صلیبی که دور آن یک دایره می کشیده اندساخته می شده.این شیرینی در منا طق جنوب ایران هنوز هم با نام زلیبی شناخته می شود.زولبیا' (در فارسی و عربی) و یا جلبی (در فارسی دری و هندی)نوعی شیرینی است که معمولاً همراه با بامیه و گوشفیل به فروش میرسد. از مواد اولیه این نوع شیرینی میتوان به ماست ونشاسته و خمیرمایه اشاره کردکه بعدازترش شدن وبه اصطلا ح ور آمدن آن را به آرد اضافه میکنند. معمولاً در ماه رمضان مصرف بامیه و زولبیا نسبت به دیگر ماههای سال بیشتر میشود. تولید و مصرف این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد.
تاریخ زولبیا را تا سال ۱۴۵۰ میلادی در هندوستان پیگیری کردهاند.
تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شده که به عنوان هدیه نزدناصرالدین شاه نیز آورده شده است. نمیتوان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن ، تجارب و گفته های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan