📺چرا بی‌بی‌سی همچنان پابرجاست؟
اکونومیست
ترجمه: #فاطمه_لطفی
بی‌بی‌سی از زمان‌بنیانگذاری توسط جان ریت متمایل به ایجاد خشم شده.
بریتانیایی‌ها عاشق تماشای بی‌بی‌سی و عاشق نفرت از آن هستند.
بی‌بی‌سی همیشه یک منبع قدرت سیاسی بوده و وینستون چرچیل و مارگارت تاچر با آن بسیار جنگیدند.
فضای سیاسی بریتانیا و تجارت رسانه‌ای جهانی به گونه‌ای در حال تغییر هستند که تحقق هدف این رسانه عمومی را دشوارتر می‌کند.
استعفای تیم دیوی، مدیرکل بی‌بی‌سی، پس از یک سری اشتباهات رخ داد. در سپتامبر از بی‌بی‌سی بابت پخش اجرایی در جشنواره موسیقی گلاستونبری که شعار «مرگ بر ارتش اسرائیل» می‌دادند شکایت شد.
در اکتبر، آفکام، نهاد ناظر بر پخش، حکم داد که بی‌بی‌سی با پخش مستندی که راوی پسر یکی از مقامات حماس بود، مرتکب نقض قوانین شده.
مستند ترامپ آخرین ضربه بود. سازندگان برنامه، صحبت‌های ترامپ را از دو اظهار نظر نامرتبط به هم وصل کرده بودند. روزنامه تلگراف در ۳ نوامبر یادداشتی درباره بی‌بی‌سی افشاگری کرد و کارولین لیویت، دبیر مطبوعاتی کاخ سفید، بی‌بی‌سی را «صد در صد اخبار جعلی» خواند.
حالا ترامپ تهدید به شکایت کرده.
بریتانیایی‌ها راه آسانی برای انصراف از پرداخت هزینه اشتباهات بی‌بی‌سی ندارند. این شبکه بیشتر بودجه خود را از طریق مجوزی دریافت می‌کند که به بیننده‌های تلویزیون زنده اعطا می‌شود، در عمل تقریبا شامل همه می‌شود به غیر از برخی بینندگان مسن.
امسال این هزینه ۱۷۴.۵۰ پوند (۲۳۰ دلار) است، برابر با اشتراک طرح‌های نتفلیکس و دیزنی پلاس و ۳۰ پوند هم برای پاپ کورن خریدن باقی می‌ماند.
الزام بی‌بی‌سی برای خدمات‌رسانی به کل کشور همیشه چالش برانگیز بوده. اکنون دو روند بزرگ این چالش را بیشتر می‌کند. یکی این است که اخبار بیشتر جانبدارانه می‌شوند چون رسانه‌های اجتماعی به مطالب دوقطبی کننده اهمیت می‌دهند.
در عین حال فروپاشی تبلیغات تلویزیونی و روزنامه‌ای به این معنی است که سازمان‌های خبری بیش از هر زمان دیگری به مشترکین متکی هستند. در همه جا از فاکس‌نیوز تا نیویورک تایمز، رسانه‌های خبری دریافته‌اند که گفتن آنچه مشتریانشان می‌خواهند بشنوند، مطمئن‌ترین راه برای راضی نگه داشتن آنهاست.
وقتی بی‌بی‌سی در پادکست‌های تحلیلی مانند «Americast» می‌پرسد آیا وزیر بهداشت آمریکا خطری برای سلامت عمومی است؛ چه بخواهد چه نخواهد مخاطبانش را ناراحت می‌کند.
تغییر دیگر مربوط به شکاف‌های سیاسی بریتانیا است. در بیشتر قرن بیستم طبقه اجتماعی عامل اصلی تعیین‌کننده رفتار رای‌دهی بود و بنابراین کارمندان طبقه متوسط بی‌بی‌سی در جایگاه مناسبی برای تولید محتوای میانه‌رو قرار داشتند. اما در سال‌های اخیر، طبقه اجتماعی یک خط تقسیم سیاسی جدید دارد: سِن.
نظرسنجی‌های YouGov نشان می‌دهد که حزب راست‌گرای شورشی Reform UK، حمایت ۳۵ درصد از افراد بالای ۶۵ سال و تنها ۸ درصد از افراد ۱۸ تا ۲۴ ساله را دارد.
و شکاف فزاینده‌ای هم بین شهر و روستا وجود دارد. در لندن میزان حمایت از «ریفورم» ۱۵ درصد است یعنی نصف میزان حمایت در بقیه نقاط. برای یک سازمان خبری مستقر در لندن که ۷۰ درصد کارکنان آن زیر ۵۰ سال سن دارند، حفظ ارتباط سیاسی هرگز تا این حد دشوار نبوده.
بی‌بی‌سی همچنان جزو معتبرترین برندهای خبری بریتانیاست. اما طبق گزارش موسسه رویترز در دانشگاه آکسفورد ۶۷ درصد چپ‌گرایان، ۶۷ درصد از میانه‌روها وتنها ۴۷ درصد راست‌گرایان به اخبار بی‌بی‌سی اعتماد دارند.
صحبت‌های زیادی در مورد تغییر وجود دارد. نایجل فاراژ، رهبر حزب ریفورم، می‌گوید این آخرین شانس بی‌بی‌سی است. محافظه‌کاران می‌گویند که بی‌بی‌سی نباید هزینه مجوز دریافت کند، مگر اینکه واقعا بی‌طرف باشد. و لیبرال دموکرات‌های مدافع بی‌بی‌سی هم از اینکه با آنها ناعادلانه رفتار می‌شود، شکایت دارند.
اما این رسانه عمومی سرسخت‌تر از آنچه دشمنانش انتظار دارند عمل می‌کند. در دوران بوریس جانسون مشاوران داونینگ استریت موفق شدند محافظه‌کاران بیشتری را به هیات مدیره و رهبری آفکام منصوب کنند، اما بی‌بی‌سی باز هم بقا یافت.
دلایل بقای بی‌بی‌سی یکی همه‌گیری کووید-۱۹ بود که این رسانه عمومی با آموزش از راه دور مفید دیده شد. و دیگری ظهور ترامپ بود که بی‌بی‌سی را سدی در برابر اخبار جعلی نشان داد.
اما دلیل اصلی بقای بی‌بی‌سی این است که شاکیان آن همان‌هایی‌اند که بیشتر بی‌بی‌سی تماشا می‌کنند. افراد بالای ۶۵ سال شاید به فاراژ، که ضد بی‌بی‌سی است، رأی دهند، اما طبق گفته آفکام، این گروه سنی روزانه بیش از پنج ساعت بی‌بی‌سی تماشا می‌کنند.
انتقاد از بی‌بی‌سی محبوب‌ترین کار سیاستمداران است؛ اما اکثرشان دوست دارند سر و صدای کنند اما عمل نکنند مگر اینکه نخواهند رای بیاورند.
📊نمودار: میزان اعتماد بریتانیایی‌ها به رسانه‌های مختلف
🔤🔤🔤Ellinne
اکونومیست
ترجمه: #فاطمه_لطفی
بی‌بی‌سی از زمان‌بنیانگذاری توسط جان ریت متمایل به ایجاد خشم شده.
بریتانیایی‌ها عاشق تماشای بی‌بی‌سی و عاشق نفرت از آن هستند.
بی‌بی‌سی همیشه یک منبع قدرت سیاسی بوده و وینستون چرچیل و مارگارت تاچر با آن بسیار جنگیدند.
فضای سیاسی بریتانیا و تجارت رسانه‌ای جهانی به گونه‌ای در حال تغییر هستند که تحقق هدف این رسانه عمومی را دشوارتر می‌کند.
استعفای تیم دیوی، مدیرکل بی‌بی‌سی، پس از یک سری اشتباهات رخ داد. در سپتامبر از بی‌بی‌سی بابت پخش اجرایی در جشنواره موسیقی گلاستونبری که شعار «مرگ بر ارتش اسرائیل» می‌دادند شکایت شد.
در اکتبر، آفکام، نهاد ناظر بر پخش، حکم داد که بی‌بی‌سی با پخش مستندی که راوی پسر یکی از مقامات حماس بود، مرتکب نقض قوانین شده.
مستند ترامپ آخرین ضربه بود. سازندگان برنامه، صحبت‌های ترامپ را از دو اظهار نظر نامرتبط به هم وصل کرده بودند. روزنامه تلگراف در ۳ نوامبر یادداشتی درباره بی‌بی‌سی افشاگری کرد و کارولین لیویت، دبیر مطبوعاتی کاخ سفید، بی‌بی‌سی را «صد در صد اخبار جعلی» خواند.
حالا ترامپ تهدید به شکایت کرده.
بریتانیایی‌ها راه آسانی برای انصراف از پرداخت هزینه اشتباهات بی‌بی‌سی ندارند. این شبکه بیشتر بودجه خود را از طریق مجوزی دریافت می‌کند که به بیننده‌های تلویزیون زنده اعطا می‌شود، در عمل تقریبا شامل همه می‌شود به غیر از برخی بینندگان مسن.
امسال این هزینه ۱۷۴.۵۰ پوند (۲۳۰ دلار) است، برابر با اشتراک طرح‌های نتفلیکس و دیزنی پلاس و ۳۰ پوند هم برای پاپ کورن خریدن باقی می‌ماند.
الزام بی‌بی‌سی برای خدمات‌رسانی به کل کشور همیشه چالش برانگیز بوده. اکنون دو روند بزرگ این چالش را بیشتر می‌کند. یکی این است که اخبار بیشتر جانبدارانه می‌شوند چون رسانه‌های اجتماعی به مطالب دوقطبی کننده اهمیت می‌دهند.
در عین حال فروپاشی تبلیغات تلویزیونی و روزنامه‌ای به این معنی است که سازمان‌های خبری بیش از هر زمان دیگری به مشترکین متکی هستند. در همه جا از فاکس‌نیوز تا نیویورک تایمز، رسانه‌های خبری دریافته‌اند که گفتن آنچه مشتریانشان می‌خواهند بشنوند، مطمئن‌ترین راه برای راضی نگه داشتن آنهاست.
وقتی بی‌بی‌سی در پادکست‌های تحلیلی مانند «Americast» می‌پرسد آیا وزیر بهداشت آمریکا خطری برای سلامت عمومی است؛ چه بخواهد چه نخواهد مخاطبانش را ناراحت می‌کند.
تغییر دیگر مربوط به شکاف‌های سیاسی بریتانیا است. در بیشتر قرن بیستم طبقه اجتماعی عامل اصلی تعیین‌کننده رفتار رای‌دهی بود و بنابراین کارمندان طبقه متوسط بی‌بی‌سی در جایگاه مناسبی برای تولید محتوای میانه‌رو قرار داشتند. اما در سال‌های اخیر، طبقه اجتماعی یک خط تقسیم سیاسی جدید دارد: سِن.
نظرسنجی‌های YouGov نشان می‌دهد که حزب راست‌گرای شورشی Reform UK، حمایت ۳۵ درصد از افراد بالای ۶۵ سال و تنها ۸ درصد از افراد ۱۸ تا ۲۴ ساله را دارد.
و شکاف فزاینده‌ای هم بین شهر و روستا وجود دارد. در لندن میزان حمایت از «ریفورم» ۱۵ درصد است یعنی نصف میزان حمایت در بقیه نقاط. برای یک سازمان خبری مستقر در لندن که ۷۰ درصد کارکنان آن زیر ۵۰ سال سن دارند، حفظ ارتباط سیاسی هرگز تا این حد دشوار نبوده.
بی‌بی‌سی همچنان جزو معتبرترین برندهای خبری بریتانیاست. اما طبق گزارش موسسه رویترز در دانشگاه آکسفورد ۶۷ درصد چپ‌گرایان، ۶۷ درصد از میانه‌روها وتنها ۴۷ درصد راست‌گرایان به اخبار بی‌بی‌سی اعتماد دارند.
صحبت‌های زیادی در مورد تغییر وجود دارد. نایجل فاراژ، رهبر حزب ریفورم، می‌گوید این آخرین شانس بی‌بی‌سی است. محافظه‌کاران می‌گویند که بی‌بی‌سی نباید هزینه مجوز دریافت کند، مگر اینکه واقعا بی‌طرف باشد. و لیبرال دموکرات‌های مدافع بی‌بی‌سی هم از اینکه با آنها ناعادلانه رفتار می‌شود، شکایت دارند.
اما این رسانه عمومی سرسخت‌تر از آنچه دشمنانش انتظار دارند عمل می‌کند. در دوران بوریس جانسون مشاوران داونینگ استریت موفق شدند محافظه‌کاران بیشتری را به هیات مدیره و رهبری آفکام منصوب کنند، اما بی‌بی‌سی باز هم بقا یافت.
دلایل بقای بی‌بی‌سی یکی همه‌گیری کووید-۱۹ بود که این رسانه عمومی با آموزش از راه دور مفید دیده شد. و دیگری ظهور ترامپ بود که بی‌بی‌سی را سدی در برابر اخبار جعلی نشان داد.
اما دلیل اصلی بقای بی‌بی‌سی این است که شاکیان آن همان‌هایی‌اند که بیشتر بی‌بی‌سی تماشا می‌کنند. افراد بالای ۶۵ سال شاید به فاراژ، که ضد بی‌بی‌سی است، رأی دهند، اما طبق گفته آفکام، این گروه سنی روزانه بیش از پنج ساعت بی‌بی‌سی تماشا می‌کنند.
انتقاد از بی‌بی‌سی محبوب‌ترین کار سیاستمداران است؛ اما اکثرشان دوست دارند سر و صدای کنند اما عمل نکنند مگر اینکه نخواهند رای بیاورند.
📊نمودار: میزان اعتماد بریتانیایی‌ها به رسانه‌های مختلف
🔤🔤🔤Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment