✳️... تولد دوباره مبارک !؟


🔹 از میکل آنژ (مجسمه ساز، نقاش، معمار و شاعر) پرسیده بودند چگونه مجسمه هایی که می سازد، اینچنین زیبا و بی نظیر هستند !؟

- او در پاسخ گفته بود:
من جسم به دام افتاده در دلِ سنگ را آزاد می کنم و ابزارها و قلمِ سنگ تراشی را تا زمانی که بتوانم آن جسم را آزاد کنم در دست نگه می دارم.

●در واقع، او معتقد بوده است آن مجسمه ی زیبا، آن پیکره قبلاً در درون سنگ وجود داشته و کاری که میکل آنژ می کرده صرفاً تراشیدنِ زوائد از روی آن مجسمه است و بس.

مجسمه ساز چیزی به سنگ اضافه نمی کند بلکه آن گوهری که سنگ در درون و در ذاتش دارد را بیرون کشیده و آزاد می کند.

○شاید میکل آنژِ مجسمه ساز که مشهورترین چهره هنریِ ایتالیا در رنسانس است، از داستانی اسطوره ای الهام گرفته است که می گوید:
🔸روزی فرشتگان با هم گفتگو می کردند که استعدادها و توانمندی های انسان را کجا پنهان کنند!
هر فرشته ای جایی را پیشنهاد می داد.
در دل دریاها و اقیانوس ها،
در قله کوه ها،
در اعماق زمین،
در ستارگان و سیارات دیگر
و خلاصه هر جایی که آدمی نتواند به راحتی آن را پیدا کند!

🔺اما بزرگِ فرشتگان نظر دیگری داشت.
او گفت من جایی را می شناسم که عمیق ترین، دورترین، سخت ترین و غیرقابل دسترس ترین جای دنیاست!
آنجا؛ ...
*درونِ خودِ انسان است.*
درون او،
غیرقابل دسترس ترین جا است
نه به این دلیل که نمی توان به آن رسید
بلکه چون انسان حتی به فکرش هم خطور نمی کند که آنچه را به دنبالش می گردد در درون خودش است نه بیرون از او!

🔹آری، زندگی حقیقی ما جایی در درون ما دفن شده است.
شاید میکل آنژ به این داستان باور داشته است و آنرا بر روی سنگ ها آزمایش می کرده و البته نتیجه هم گرفته است.

●مادرِ سقراط ماما بوده است و سقراط می گفت من نیز همچون مادرم پیشه مامایی در پیش گرفتم.
مادرم، مادران را در زادن کودکان یاری می رساند و من، روح و جان ها را یاری می کنم تا متولد شوند.

○به هر حال، این مسلم است که هیچ مادری نمی تواند فرزندش را دوبار به دنیا آورد!
این محال است. ما فقط یکبار از رحم مادر نازنینمان متولد می شویم اما تولدی دیگر همیشه در انتظار ماست، و آن تولد از خودمان است.

تولد از زوائدی که دور تا دور ما را گرفته اند و اجازه ظهور و بروز و نمایشِ تصویر زیبایی که در درونمان مخفی است را نمی دهند.

■انتقادها،
تحقیرها،
سرزنش ها،
سرکوب ها،
سختگیری های بی مورد،
حسادت ها و نفرت ها،
تنگ نظری ها،
بی سوادی ها،
کنترل گری ها
و سلطه گری هایی که
همچون لایه هایی از جنس سنگِ سختِ خارا، دور تا دورِ گوهرِ وجودی ما سیم خاردار شده اند.

🔹هر یک از ما به میکل آنژی نیاز داریم که مانند یک سنگ تراش و مجسمه ساز، زوائد ما را با قلم سنگ تراشی بِزُداید و آن گوهر گران قیمت و بی نظیر درونِ هر یک از ما را نمایان و آشکار سازد.