▪️«آیا نقشه‌ای در سر دارید؟»
▪️ست‌گادین ۱۵ تیر ۱۴۰۱
در ابتدا توافق کنیم که اینجا مساله‌ای وجود دارد.
شاید من چنین فکر کنم که ما با چیزی جدی، هزینه‌بر و فوری طرف هستیم و شما اینطور فکر نکنید.
ما می‌توانیم باهم و بدون نگرانی از وجود راه حلی آسان یا مطمئن، یک گفتگوی صادقانه درباره‌ی مسأله داشته باشیم.
همچنین می‌توانیم در این‌باره گفتگو کنیم که آیا با یک «مسأله» سر و کار داریم (که دارای راه حل است ) یا فقط با یک «موقعیت»، مثل جاذبه طرفیم که مجبوریم با آن زندگی کنیم.
به محض توافق روی وجود یک مسأله، «وضعیت موجود» ظاهر می‌شود. «وضعیت موجود» با همه‌ی ابزارهایی که در اختیار دارد، چنین استدلال می‌کند که هر راهی به جز راه فعلی، بسیار پرخطر، بسیار هزینه‌بر و بسیار پر درد و رنج خواهد بود. «وضعیت موجود» از پذیرش تغییر، طفره خواهد رفت. «وضعیت موجود» از تحقیقات و مطالعات، دلیل خواهد آورد و بر درد و رنج کسانی مثل ما که بخاطر بهبود اوضاع برای همه تلاش می‌کنیم، خواهد افزود.
و معمولاً «وضعیت موجود» برنده می‌شود. به این دلیل که حالا سازندگانش در نقش دفاعی بازی می‌کنند و مجبورند همه‌ی تصمیماتشان را توجیه کنند و ناراحتی‌ها را رفع کنند.
شاید راه رو به جلوی مفیدتری وجود داشته باشد.
ما با توافق بر سر اینکه مساله‌ای وجود دارد شروع می‌کنیم.
و بعد، لازم است که هر طرف و تک‌تک افراد، طرحی ارائه کنند. طرحی که به مسائل رسیدگی کند یا مسوولیت عدم رسیدگی به مسائل را بر عهده گیرد.
ما می‌توانیم نتایج احتمالی هر طرح را در نظر بگیریم و در مورد هر طرحی بپرسیم: «آیا جواب خواهد داد؟» و ادامه دهیم: «چرا؟» و «چطور؟».
شاید به نظر شما این قضیه، مسئله‌ای نیست که سزاوار حل‌شدن باشد. ولی مهم است که این را اعلام کنید. قبل از آنکه ما از شما بخواهیم طرحی ارائه دهید.
ممکن است به تأخیرانداختن، بهترین گزینه باشد. ولی پس از آن، اجازه دهید صادقانه به جای شانه‌خالی‌کردن از حل مسأله، آن را اعلام کنیم.
.
▪️ست‌گادین ۱۵ تیر ۱۴۰۱
در ابتدا توافق کنیم که اینجا مساله‌ای وجود دارد.
شاید من چنین فکر کنم که ما با چیزی جدی، هزینه‌بر و فوری طرف هستیم و شما اینطور فکر نکنید.
ما می‌توانیم باهم و بدون نگرانی از وجود راه حلی آسان یا مطمئن، یک گفتگوی صادقانه درباره‌ی مسأله داشته باشیم.
همچنین می‌توانیم در این‌باره گفتگو کنیم که آیا با یک «مسأله» سر و کار داریم (که دارای راه حل است ) یا فقط با یک «موقعیت»، مثل جاذبه طرفیم که مجبوریم با آن زندگی کنیم.
به محض توافق روی وجود یک مسأله، «وضعیت موجود» ظاهر می‌شود. «وضعیت موجود» با همه‌ی ابزارهایی که در اختیار دارد، چنین استدلال می‌کند که هر راهی به جز راه فعلی، بسیار پرخطر، بسیار هزینه‌بر و بسیار پر درد و رنج خواهد بود. «وضعیت موجود» از پذیرش تغییر، طفره خواهد رفت. «وضعیت موجود» از تحقیقات و مطالعات، دلیل خواهد آورد و بر درد و رنج کسانی مثل ما که بخاطر بهبود اوضاع برای همه تلاش می‌کنیم، خواهد افزود.
و معمولاً «وضعیت موجود» برنده می‌شود. به این دلیل که حالا سازندگانش در نقش دفاعی بازی می‌کنند و مجبورند همه‌ی تصمیماتشان را توجیه کنند و ناراحتی‌ها را رفع کنند.
شاید راه رو به جلوی مفیدتری وجود داشته باشد.
ما با توافق بر سر اینکه مساله‌ای وجود دارد شروع می‌کنیم.
و بعد، لازم است که هر طرف و تک‌تک افراد، طرحی ارائه کنند. طرحی که به مسائل رسیدگی کند یا مسوولیت عدم رسیدگی به مسائل را بر عهده گیرد.
ما می‌توانیم نتایج احتمالی هر طرح را در نظر بگیریم و در مورد هر طرحی بپرسیم: «آیا جواب خواهد داد؟» و ادامه دهیم: «چرا؟» و «چطور؟».
شاید به نظر شما این قضیه، مسئله‌ای نیست که سزاوار حل‌شدن باشد. ولی مهم است که این را اعلام کنید. قبل از آنکه ما از شما بخواهیم طرحی ارائه دهید.
ممکن است به تأخیرانداختن، بهترین گزینه باشد. ولی پس از آن، اجازه دهید صادقانه به جای شانه‌خالی‌کردن از حل مسأله، آن را اعلام کنیم.
.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment