خرداد ۱۳۶۲ از دفتر آقای گیلانی [رئیس وقت دادگاه انقلاب] به پدرم تلفن زدند، بیایید تا تکلیفتان را روشن کنیم. زیرا سه سال بود که ما بلاتکلیف بودیم. در آن جلسه گفته می‌شود که مؤسسهٔ امیرکبیر را باید به سازمان تبلیغات اسلامی بدهید و بقیهٔ اموال برای خودتان. از پدرم امضا می‌گیرند. البته مؤسسهٔ امیرکبیر متعلق به پدرم نبود، متعلق به ما بچه‌ها بود. یک زمین‌هایی هم در اختیار مؤسسه بود که آن را هم مصادره کردند؛ هر چقدر هم پیگیری می‌کنیم، می‌گویند اینها در صلح‌نامه آمده است. اما ما که وکالتی به پدر نداده بودیم. فکر می‌کردند امیرکبیر چاپخانه است. فرق چاپخانه با انتشاراتی را نمی‌دانستند. یک انتشاراتی مدیریت می‌خواهد باید راهبرد داشته باشید. همینجوری که کتاب چاپ نمی‌شود. همین حالا سازمان تبلیغات ماهانه صد میلیون حقوق به کارمندان مؤسسه می‌دهد و آن نشر را با آن عظمت رسانده‌اند به یک مؤسسهٔ زیان‌ده که هر از چند گاهی که کفگیر ته دیگ می‌خورد یکی از فروشگاه‌هایش را می‌فروشد! یک ناشر زیرپله‌ای بهتر از امیرکبیر حالا فعالیت می‌کند.
محمدرضا جعفری،فرزند عبدالرحیم جعفری؛ مالک انتشارات امیرکبیر

✅ @karkhone