#اورولوژی
آنتاگونیست خوراکی هورمون گنادوتروپین برای کانسر پروستات پیشرفته!
درمان های هورمونی که مهم ترین آنها شامل آگونیست ها و آنتاگونیست های LHRH می باشند، نقش مهمی در درمان کانسر پروستات پیشرفته دارند. این داروها عوارض قلبی عروقی و پوکی استخوان و ...دارند و اکثرا ( به ویژه آگونیست ها، که در ایران مورد استفاده قرار میگیرند) به صورت تزریق ماهیانه یا هر سه ماه یکبار ، باید مورد استفاده قرار بگیرند. آنتاگونیست های این خانواده دارویی باعث کاهش سطح تستوسترون در بازه زمانی کوتاه تری به نسبت آگونیست ها شده و پدیده flare هم اتفاق نمی افتد. یک مطالعه کارآزمایی بالینی فاز ۳ (HERO) به مقایسه انتاگونیست خوراکی روزانه (relugolix) با آگونیست تزریقی سه ماه یکبار (leuprolide) در ۹۳۰ بیمار با کانسر پیشرفته پروستات پرداخته است. بیشتر از ۹۰درصد بیماران ریسک زیاد برای حوادث قلبی عروقی داشتند. در بازه زمانی ۴۸ هفته ، پایداری مهار تستوسترون در سطح castrate در گروهی که relugolix دریافت کرده بودند به طور معنی دار بیشتر بوده است. و همچنین در این بیماران، بازگشت سطح هورمونی به مقدار نرمال بعد از قطع دارو نسبت به گروهی که آگونیست دریافت کرده بودند بیشتر بوده است. نتیجه جالب دیگر این مطالعه بروز کمتر (۵۴ درصدی) حوادث قلبی عروقی شدید در گروه دریافت کننده relugolixبه نسبت گروه دیگر در میان تمام بیماران و همچنین در بین بیمارانی که سابقه بیماری قلبی عروقی داشته اند، می باشد.
با تشکر از دکتر مهدی رمضانی، متخصص اورولوژی برای تهیه این پست
آنتاگونیست خوراکی هورمون گنادوتروپین برای کانسر پروستات پیشرفته!
درمان های هورمونی که مهم ترین آنها شامل آگونیست ها و آنتاگونیست های LHRH می باشند، نقش مهمی در درمان کانسر پروستات پیشرفته دارند. این داروها عوارض قلبی عروقی و پوکی استخوان و ...دارند و اکثرا ( به ویژه آگونیست ها، که در ایران مورد استفاده قرار میگیرند) به صورت تزریق ماهیانه یا هر سه ماه یکبار ، باید مورد استفاده قرار بگیرند. آنتاگونیست های این خانواده دارویی باعث کاهش سطح تستوسترون در بازه زمانی کوتاه تری به نسبت آگونیست ها شده و پدیده flare هم اتفاق نمی افتد. یک مطالعه کارآزمایی بالینی فاز ۳ (HERO) به مقایسه انتاگونیست خوراکی روزانه (relugolix) با آگونیست تزریقی سه ماه یکبار (leuprolide) در ۹۳۰ بیمار با کانسر پیشرفته پروستات پرداخته است. بیشتر از ۹۰درصد بیماران ریسک زیاد برای حوادث قلبی عروقی داشتند. در بازه زمانی ۴۸ هفته ، پایداری مهار تستوسترون در سطح castrate در گروهی که relugolix دریافت کرده بودند به طور معنی دار بیشتر بوده است. و همچنین در این بیماران، بازگشت سطح هورمونی به مقدار نرمال بعد از قطع دارو نسبت به گروهی که آگونیست دریافت کرده بودند بیشتر بوده است. نتیجه جالب دیگر این مطالعه بروز کمتر (۵۴ درصدی) حوادث قلبی عروقی شدید در گروه دریافت کننده relugolixبه نسبت گروه دیگر در میان تمام بیماران و همچنین در بین بیمارانی که سابقه بیماری قلبی عروقی داشته اند، می باشد.
با تشکر از دکتر مهدی رمضانی، متخصص اورولوژی برای تهیه این پست
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment