پدیده تکدیگری مجازی
اغلب ما گروههای تکدی گری با چهره های غیر بومی از همه سنین بر سر چهارراه ها و حتی ورودی پلیس راهها دیده ایم. متکدیان سمجی که به هیچ رقم راضی نمی شوند. دخترکان و پسران کودک و نوجوان، زنانی با نوزدان و خردسالان که نشان از یک تشکل دارد ناگهان جلو هر عابر و اتوموبیلی ظاهر می شوند.
شاید اولین سوالی که به ذهن هر ایرانی خطور می کند این است که این افراد با پوشش، گویش و چهره غریب اهل چه کشوری هستند و چگونه به شکل سازمان یافته در شهرها و جلو چشم پلیس تکدی گری می کنند و قطعا پاسخی هم برای این سوال خود در ارتباط با تکدی گری فصلی نگرفته اید.
اما با شیوع کرونا و کم شدن مبادلات نقدی و اسکناس؛ تکدی گری مجازی باب شده. درخواستهایی برای کمک به افراد ارسال می شود و کسی هم نمی تواند آن را تایید کند. برخی از هموطنان از سر رأفت کمک می کنند و برخی هم ترجیح می دهند به منابع معتبر کمک کنند.
با وجود مشکلات خانواده های نیازمند از یک سو و باب شدن این نوع تکدی گری از سوی دیگر چه رفتار و تصمیم گیری درست است؟
🆔 @RuralWomenIssues