📍نافهمی جریانات چپ از ملی گرایی و بلند کردن عَلَم ملی گرایی جعلی!
🔻وقتی انترناسیونالیستها عقب ماندۀ خاورمیانه،در حالی که کوچکترین درکی از ملیگرایی ندارند ملی گرا میشوند!
📍ایشان فرق اقوام با ملت را نمی دانستند!
======================
📄یکی از همین مارکسیست‌ها در اوایل دهه‌ی ۱۳۵۰ خورشیدی کتابی در همین موضوع با عنوان «ملیت و انقلاب» نوشت، و در آن ضمن پذیرش بی‌قید و شرط بسیاری از پیش‌فرض‌های رایج چپ تأکید داشت که ایران کشوری است «کثیرالمله» که «زندان ملیت‌های ستم‌دیده‌ای است که اکثر مردم را تشکیل می‌دهند».
📄در کنار حزب توده، سایر جریان‌های چپ مارکسیستی بعدی نیز به همین‌گونه به وجود «ملیت‌ها» در ایران، که گاه از آن به «خلق‌ها» یاد می‌شد، اشاره می‌کردند.
برای نمونه سازمان [تروریستی] چریک‌های فدایی خلق ایران در این‌باره می‌گفت: «در کشور ما چند ملت وجود دارد که وحدت زبان، سرزمین، زندگی اقتصادی و فرهنگ را در میان هر یک از آنان به روشنی می‌توان دید ... ملیت‌های کوچکی نیز وجود دارند که البته دارای وحدت در سرزمین و زندگی اقتصادی نیستند، ولی زبان خود را به هر صورت حفظ کرده‌اند و بقایای فرهنگ خویش را نیز دارند. این ملت‌های کوچک در گوشه و کنار کشور و در میان سایر ملت‌ها پراکنده‌اند».
اصولاً گروه‌های چپ مارکسیستی براساس باور به اینکه «ایران کشوری است کثیرالمله و مدت‌ها است که ملل ایران برای خودمختاری در چهارچوب کشور، مبارزه می‌کنند»، در فعالیت‌های سیاسی خود در جهت تحقق هدف خودمختاری ملت‌ها یا خلق‌های ایران اقدام می‌کردند.
📄چپ سیاسی‌محور و چندملیتی‌بودن ایران
منظور از چپ سیاسی‌محور، مواضع و بیانیه‌های عموماً حزبی جریان چپ مارکسیستی ایران و مواضع چهره‌های فعال سیاسی آن است.
در اینجا چپ به عنوان یک نیروی سیاسی و حزبی در برابر سایر نیروها و دولت، به تبع از ایدئولوژی لنینی – استالینی بر چندپارگی هویت ملی در ایران و چند ملیتی‌بودن آن تأکید دارد.
تبعیّت جریان چپ حزبی ایران از حزب مادر در اتحاد شوروی و سیاست‌های آن در این موضع‌گیری تأثیر داشته است. برای نمونه می‌توان به این نکته اشاره کرد که احتمالاً علت مطرح‌نشدن مسئله ملیت و ملت‌ها در ایران در کنگره نخست حزب کمونیست ایران در ۱٩۲۰ و طرح آن در کنگره‌ی دوم حزب در ۱٩۲۷، رویدادها و سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی بوده باشد.
حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی با برپایی کنگره ملل شرق در باکو در ۱٩۲۰، برای جذب طرفداران بیشتر به اتحاد شوروی و کمونیسم، سیاست خود را بر حق ملل برای تعیین سرنوشت خود استوار ساخت.
دعوت بسیاری از گروه‌های قومی در آسیا و آفریقا و خاورمیانه به کنگره باکو و حمایت از خودمختاری و استقلال آنها در همین راستا صورت گرفت. تأکید حزب کمونیست ایران بر مسئله ملیت‌ها نیز در همین راستا قابل تحلیل است.
حزب کمونیست ایران بر «شعار حق ملل ایران بر استقلال کامل خود، حتی تا مجزاشدن از حکومت مرکزی» تأکید کرد.
حزب توده‌ی ایران نیز به همین‌گونه بر مسئله‌ی چندملیتی‌بودن ایران، تأکید می‌ورزید.
در برنامه و مرام‌نامه‌ی حزب در ۱۳۴٩ آمده بود که «ایران دولتی است متشکل از ملیت‌های متعدد که به‌واسطه‌ی ویژگی‌های مشترک زیادی به هم می‌پیوندند ... حزب توده به تقویت پیوندهای میان ملیت‌های متعدد علاقه‌مند است».
براساس همین دیدگاه بود که حزب از شناسایی حق خودگردانی ملی ملیت‌های ایرانی حمایت کرد.
📚حمید احمدی، بنیادهای هویت ملی ایرانی: چهارچوب نظری هویت ملی شهروندمحور، تهران، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
#جهل_سیاسی
#نادانی_درباب_ملیگرایی
#کاشتن_تخم_تجزیه_طلبی
#حزب_خائن_توده
#ضدملیهای_ملیگرا!
@cafe_andishe95
🔻وقتی انترناسیونالیستها عقب ماندۀ خاورمیانه،در حالی که کوچکترین درکی از ملیگرایی ندارند ملی گرا میشوند!
📍ایشان فرق اقوام با ملت را نمی دانستند!
======================
📄یکی از همین مارکسیست‌ها در اوایل دهه‌ی ۱۳۵۰ خورشیدی کتابی در همین موضوع با عنوان «ملیت و انقلاب» نوشت، و در آن ضمن پذیرش بی‌قید و شرط بسیاری از پیش‌فرض‌های رایج چپ تأکید داشت که ایران کشوری است «کثیرالمله» که «زندان ملیت‌های ستم‌دیده‌ای است که اکثر مردم را تشکیل می‌دهند».
📄در کنار حزب توده، سایر جریان‌های چپ مارکسیستی بعدی نیز به همین‌گونه به وجود «ملیت‌ها» در ایران، که گاه از آن به «خلق‌ها» یاد می‌شد، اشاره می‌کردند.
برای نمونه سازمان [تروریستی] چریک‌های فدایی خلق ایران در این‌باره می‌گفت: «در کشور ما چند ملت وجود دارد که وحدت زبان، سرزمین، زندگی اقتصادی و فرهنگ را در میان هر یک از آنان به روشنی می‌توان دید ... ملیت‌های کوچکی نیز وجود دارند که البته دارای وحدت در سرزمین و زندگی اقتصادی نیستند، ولی زبان خود را به هر صورت حفظ کرده‌اند و بقایای فرهنگ خویش را نیز دارند. این ملت‌های کوچک در گوشه و کنار کشور و در میان سایر ملت‌ها پراکنده‌اند».
اصولاً گروه‌های چپ مارکسیستی براساس باور به اینکه «ایران کشوری است کثیرالمله و مدت‌ها است که ملل ایران برای خودمختاری در چهارچوب کشور، مبارزه می‌کنند»، در فعالیت‌های سیاسی خود در جهت تحقق هدف خودمختاری ملت‌ها یا خلق‌های ایران اقدام می‌کردند.
📄چپ سیاسی‌محور و چندملیتی‌بودن ایران
منظور از چپ سیاسی‌محور، مواضع و بیانیه‌های عموماً حزبی جریان چپ مارکسیستی ایران و مواضع چهره‌های فعال سیاسی آن است.
در اینجا چپ به عنوان یک نیروی سیاسی و حزبی در برابر سایر نیروها و دولت، به تبع از ایدئولوژی لنینی – استالینی بر چندپارگی هویت ملی در ایران و چند ملیتی‌بودن آن تأکید دارد.
تبعیّت جریان چپ حزبی ایران از حزب مادر در اتحاد شوروی و سیاست‌های آن در این موضع‌گیری تأثیر داشته است. برای نمونه می‌توان به این نکته اشاره کرد که احتمالاً علت مطرح‌نشدن مسئله ملیت و ملت‌ها در ایران در کنگره نخست حزب کمونیست ایران در ۱٩۲۰ و طرح آن در کنگره‌ی دوم حزب در ۱٩۲۷، رویدادها و سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی بوده باشد.
حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی با برپایی کنگره ملل شرق در باکو در ۱٩۲۰، برای جذب طرفداران بیشتر به اتحاد شوروی و کمونیسم، سیاست خود را بر حق ملل برای تعیین سرنوشت خود استوار ساخت.
دعوت بسیاری از گروه‌های قومی در آسیا و آفریقا و خاورمیانه به کنگره باکو و حمایت از خودمختاری و استقلال آنها در همین راستا صورت گرفت. تأکید حزب کمونیست ایران بر مسئله ملیت‌ها نیز در همین راستا قابل تحلیل است.
حزب کمونیست ایران بر «شعار حق ملل ایران بر استقلال کامل خود، حتی تا مجزاشدن از حکومت مرکزی» تأکید کرد.
حزب توده‌ی ایران نیز به همین‌گونه بر مسئله‌ی چندملیتی‌بودن ایران، تأکید می‌ورزید.
در برنامه و مرام‌نامه‌ی حزب در ۱۳۴٩ آمده بود که «ایران دولتی است متشکل از ملیت‌های متعدد که به‌واسطه‌ی ویژگی‌های مشترک زیادی به هم می‌پیوندند ... حزب توده به تقویت پیوندهای میان ملیت‌های متعدد علاقه‌مند است».
براساس همین دیدگاه بود که حزب از شناسایی حق خودگردانی ملی ملیت‌های ایرانی حمایت کرد.
📚حمید احمدی، بنیادهای هویت ملی ایرانی: چهارچوب نظری هویت ملی شهروندمحور، تهران، پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
#جهل_سیاسی
#نادانی_درباب_ملیگرایی
#کاشتن_تخم_تجزیه_طلبی
#حزب_خائن_توده
#ضدملیهای_ملیگرا!
@cafe_andishe95
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment