دیروز که خبر کاهش مصرف گوشت خوندم اولین سوالی که به ذهنم اومد این بود که مخاطب این هشدار چه کسانی هستند؟ نابرابری و دنیای به شدت طبقاتی شده ای که از طرفی میلیاردها نفر در آن از سوءتغذیه رنج می برند و از طرفی ميليارد ها تن غذا بصورت زباله از بین میره بیش از هر چیز نیاز به بازاندیشی در نابرابری دارد. این مطلب آقای همایون خیری هم در این راستا تامل برانگیز است، بجای بازاندیشی در نابرابری و زباله سازی از غذا، احتمالا تراریخته به فقرا پیشنهاد خواهد شد.
«تغییر عادات غذایی از گوشتخواری به گیاهخواری می‌تونه به کاهش گازهای گلخانه‌ای کمک کنه و مرگ و میر در اثر بیماری‌های قلبی-عروقی رو کاهش بده. ولی این تصویر به همین زیبایی نیست. واقعی هم نیست. بخشی از واقعی نبودن مربوط به شکاف بین کشورهای توسعه یافته و فقیره. از ۸ میلیارد ساکنان زمین ۲.۵ میلیارد نفر دچار سو تغذیه هستند. عمده این‌ها در کشورهای فقیر زندگی می‌کنن. خب ماجرا از اینجا شروع میشه: مواد مغذی برای برگردوندن شرایط افراد دچار سوء تغذیه به وضعیت سلامت در غذاهای گوشتی بیشتره. یعنی از نظر حجمی یک وعده غذای گوشتی بیشتر از یک وعده غذای گیاهی سو تغذیه رو کاهش میده. اگر بنا باشه با استفاده از غذاهای گیاهی سوء تغذیه جهانی کاهش پیدا کنه در نتیجه زمین‌های بیشتری باید زیر کشت بره. اگر بنا باشه جنگل‌ها تبدیل به زمین کشاورزی نشن و با احتساب مناطق بیابانی و کویری که قابل کشت نیستند، تنها راه افزایش بازدهی خاکه. برای افزایش بازدهی خاک ناگزیر باید کودهای آلی بیشتری به خاک اضافه بشه تا امکان برداشت چند باره در سال بوجود بیاد. برای کشاورزی آب لازمه. برای کشت بیشتر آب بیشتری باید مصرف بشه. برای جلوگیری از مصرف آب بیشتر نیاز به دانه‌های مقاوم به کم‌آبی وجود داره. این‌ها رو فقط میشه با دستکاری ژنتیکی تولید کرد. گیاهان در معرض آفت هستند و یا باید آفت‌کش‌های شیمیایی مصرف کرد و خاک و آب رو آلوده کرد، یا به روش مبارزه زیستی آفات رو از پا درآورد. افزایش سطح زیر کشت باعث کاهش بازدهی مبارزه زیستی میشه، در نتیجه دانه‌های مقاوم به آفات لازمه. چنین دانه‌هایی به روش دستکاری ژنتیکی تولید میشن. برای افزایش برداشت در واحد سطح می‌بایست بذر پر بازده تولید کرد. این هم فقط با دستکاری ژنتیک امکانپذیره. بعنوان آدمی که ژنتیک بلده و می‌دونه چطوری میشه ژن‌ها رو دستکاری کرد و در کنارش روزنامه‌نگار علمی هم هست به شما میگم گیاهخواری یک موضوع نسبیه و هرگز در هیچ حالتی نمی‌تونه جای گوشتخواری رو بگیره. منتها دستکاری ژنتیکی گیاهان یک ناگزیر جهانیه. چیز بدی هم نیست و من طرفدارش هستم. می‌تونید در گوشتخواری افراط نکنید- که کار درست همینه- ولی داستان تبلیغات وسیع برای گیاهخواری مربوط به فروش بذر کشاورزی با خواصی مثل بازدهی بیشتر، مصرف آب کمتر، و مقاومت بیشتر در مقابل آفاته. ولی الان نمی‌تونید برید دانه برنج با این مشخصات بخرید. چون چنین دانه‌هایی صاحب دارند. هر تغییر ژنتیکی که در گیاهان میدید و تبدیلش می‌کنید به بذر جدید صاحب حق انحصاری ژنتیکی اون میشید. درست شبیه خودرو. حق ندارید برید پژو بسازید بدون دریافت امتیاز از شرکت پژو. حتی اگر بلد باشید بسازید. رقابت بر سر فروش محصوله.»
به نظر میرسد چالش اصلی تغییرات اقلیمی و سازگاری با آن « مسأله نابرابری» است. احتمالآ باز هم اقشار آسیب پذیر باید مواد دستکاری شده و تراریخته مصرف کنند چون فقیرند..
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
«تغییر عادات غذایی از گوشتخواری به گیاهخواری می‌تونه به کاهش گازهای گلخانه‌ای کمک کنه و مرگ و میر در اثر بیماری‌های قلبی-عروقی رو کاهش بده. ولی این تصویر به همین زیبایی نیست. واقعی هم نیست. بخشی از واقعی نبودن مربوط به شکاف بین کشورهای توسعه یافته و فقیره. از ۸ میلیارد ساکنان زمین ۲.۵ میلیارد نفر دچار سو تغذیه هستند. عمده این‌ها در کشورهای فقیر زندگی می‌کنن. خب ماجرا از اینجا شروع میشه: مواد مغذی برای برگردوندن شرایط افراد دچار سوء تغذیه به وضعیت سلامت در غذاهای گوشتی بیشتره. یعنی از نظر حجمی یک وعده غذای گوشتی بیشتر از یک وعده غذای گیاهی سو تغذیه رو کاهش میده. اگر بنا باشه با استفاده از غذاهای گیاهی سوء تغذیه جهانی کاهش پیدا کنه در نتیجه زمین‌های بیشتری باید زیر کشت بره. اگر بنا باشه جنگل‌ها تبدیل به زمین کشاورزی نشن و با احتساب مناطق بیابانی و کویری که قابل کشت نیستند، تنها راه افزایش بازدهی خاکه. برای افزایش بازدهی خاک ناگزیر باید کودهای آلی بیشتری به خاک اضافه بشه تا امکان برداشت چند باره در سال بوجود بیاد. برای کشاورزی آب لازمه. برای کشت بیشتر آب بیشتری باید مصرف بشه. برای جلوگیری از مصرف آب بیشتر نیاز به دانه‌های مقاوم به کم‌آبی وجود داره. این‌ها رو فقط میشه با دستکاری ژنتیکی تولید کرد. گیاهان در معرض آفت هستند و یا باید آفت‌کش‌های شیمیایی مصرف کرد و خاک و آب رو آلوده کرد، یا به روش مبارزه زیستی آفات رو از پا درآورد. افزایش سطح زیر کشت باعث کاهش بازدهی مبارزه زیستی میشه، در نتیجه دانه‌های مقاوم به آفات لازمه. چنین دانه‌هایی به روش دستکاری ژنتیکی تولید میشن. برای افزایش برداشت در واحد سطح می‌بایست بذر پر بازده تولید کرد. این هم فقط با دستکاری ژنتیک امکانپذیره. بعنوان آدمی که ژنتیک بلده و می‌دونه چطوری میشه ژن‌ها رو دستکاری کرد و در کنارش روزنامه‌نگار علمی هم هست به شما میگم گیاهخواری یک موضوع نسبیه و هرگز در هیچ حالتی نمی‌تونه جای گوشتخواری رو بگیره. منتها دستکاری ژنتیکی گیاهان یک ناگزیر جهانیه. چیز بدی هم نیست و من طرفدارش هستم. می‌تونید در گوشتخواری افراط نکنید- که کار درست همینه- ولی داستان تبلیغات وسیع برای گیاهخواری مربوط به فروش بذر کشاورزی با خواصی مثل بازدهی بیشتر، مصرف آب کمتر، و مقاومت بیشتر در مقابل آفاته. ولی الان نمی‌تونید برید دانه برنج با این مشخصات بخرید. چون چنین دانه‌هایی صاحب دارند. هر تغییر ژنتیکی که در گیاهان میدید و تبدیلش می‌کنید به بذر جدید صاحب حق انحصاری ژنتیکی اون میشید. درست شبیه خودرو. حق ندارید برید پژو بسازید بدون دریافت امتیاز از شرکت پژو. حتی اگر بلد باشید بسازید. رقابت بر سر فروش محصوله.»
به نظر میرسد چالش اصلی تغییرات اقلیمی و سازگاری با آن « مسأله نابرابری» است. احتمالآ باز هم اقشار آسیب پذیر باید مواد دستکاری شده و تراریخته مصرف کنند چون فقیرند..
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment