‏جاده، فقط برای رسیدن نیست.

گاهی خود زندگی است که در پیچ‌وخم کوهستان نفس می‌کشد.
‏از کرج که دل بکنی و قدم به جاده چالوس بگذاری، زمزمه‌ی رودخانه‌ی خروشان کرج همراهت می‌شود.
‏اولش صخره است و سنگ و ابهت کوه‌های سرفراز البرز؛ جایی که به فرمان و دوراندیشی رضاشاه کبیر، آرزویی محال به شاهکاری ابدی تبدیل شد.
‏این جاده یادگار دوران تجدد ایران است؛ جایی که در دل تاریخ، کارگران و مهندسان با دست‌های خالی و اراده‌ای پولادین، صخره‌های سخت را شکافتند و تونل کندوان را به یادگار گذاشتند تا راه هموار شود و تهران به شمال پیوند خورد.

‏کمی جلوتر، آبی آرام سد در آغوش کوه پهن می‌شود؛ زلال و خیره‌کننده، مثل وقفه‌ای کوتاه برای نفس تازه کردن.
‏با هر پیچ که رد می‌کنی، پرده‌ای تازه از این نقاشی بی‌نظیر که پایه‌هایش در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی بنا شد، کنار می‌رود.
‏کوهستان کم‌کم جایش را به سبزِ انبوه و جنگل‌های مه‌گرفته می‌دهد.

‏هوای خنک و بوی نم خاک و برگ، ریه‌ها را پر از زندگی می‌کند و گردنه‌ی هزارچم تو را دعوت می‌کند که بایستی، دستت را به نرده‌های کوه بگیری و خیره شوی به اعجاز طبیعت و این مهندسی شگفت‌انگیز دوران پهلوی اول.
‏این جاده ۱۶۰ کیلومتری، تنها خطی روی نقشه نیست؛ سفری است میان دو جهان؛ از خشکی و سنگ کوه تا عطر شالی و موج خزر. پایانش که برسد، بوی نم دریا زیر پوستت می‌دواند که بفهمی: بعضی راه‌ها را نباید تند رفت، باید قطره قطره سر کشید و به عظمت کسانی که این راهِ غیرممکن را ساختند، اندیشید.
‏پاینده باد خاندان ایرانساز پهلوی
=================
#PasargadNewsKFP
مجموعه کانال های مبارزان KFP
=================
❤️📱➡️ @PN_KFP 🔤🔤🔤