«زنگ تفریح» فیلم مهم و موثری در کارنامه‌ی کیارستمی‌ و برای درک سینما و روحیات اوست. تصویر پسربچه‌ای که در یک دست توپش را گرفته و در دست دیگر دفتر مشقش را، خیلی تیپیک‌تر از تصویر پسربچه‌ی فیلم «نان و کوچه» است. حضور مدرسه در این فیلم مهم است. پسرک باز تنهاست و از خانواده‌اش خبری نیست. کوچه‌ها و محله همان حال و هوای فیلم قبلی را دارند. در این‌جا هرچند تلاش و زیرکی پسربچه‌ی فیلم مشهود است، اما موفقیت و پیروزی در اندازه‌های نان و کوچه وجود ندارد. فیلم تلخ‌تر و خشن‌تر است. پسربچه در سکوت ضربات چوب را تحمل می‌کند و لحظاتی بعد توپ به دست در کوچه و خیابان ول می‌گردد. موقعیت او و مشکل او تنها مدرسه نیست، کما این‌که از دست هم‌سن‌وسال‌های خود نیز آزار می‌بیند. گویی که موقعیت اگزیستانسیالیستی از آن دست که آن سال‌ها مرسوم بود، یک موقعیت اضطراب‌آلود که ناشی از وضعیت وجودی آدمی‌ست، مسئول حال بد و تنهایی پسربچه است. در این فیلم آشکارا موقعیتی که بتوان از آن نکته‌ای آموزشی استخراج کرد، وجود ندارد.

از کتاب «سینمای عباس کیارستمی»، نوشته‌ی روبرت صافاریان، انتشارات روزنه، ۱۳۹۴