⭕️ حکومت پستمدرن طالبان
📌راز نگاه پستمدرنیستها حق و حقیقتی در نزاع میان طالبان و مخالفان آنها وجود ندارد، چون حقیقتی وجود ندارد
♦️پستمدرنیستهای آمریکا و اروپا در دوران اشغال و تحکیم قدرت طالبان در مخالفت با سیاستهای اجتماعی و فرهنگی نظامهای اسلامگرا کلامی بر زبان نراندند. این رژیم همانند داعش و جمهوری اسلامی ایران، زنستیز، انسان هراس، سرکوبگر مخالفان خود و فرقهگرا است و طبعا انتظار میرود کسانی که در جوامع آزاد زندگی میکنند و در مورد همه امور عالم حرف میزنند، با این رژیمها و سیاستهای آنها مخالف باشند و این مخالفت را با صدای بلند ابراز کنند؛ اما سکوتی کرکننده در این زمینه به چشم میخورد. چرا؟
در این زمینه، سه پرسش وجود دارد: آیا ائتلاف سیاسی اسلامگرایان و چپها در آمریکا و اروپا چنین سکوتی را باعث شده است؟ مخالفت با مداخلهجویی نظامی چطور؟ آیا سیاستهای مشترک پستمدرنیستها و اسلامگرایان زمینه و علت این سکوت است؟
از آنجا که مخالفت با آنچه طالبان و جمهوری اسلامی ایران میکنند، به هیچ وجه با گسترشطلبی نسبتی ندارد، نمیتوان سکوت در برابر جنایات و سرکوبهای طالبان و جمهوری اسلامی ایران را، بالاخص علیه زنان، همجنسگرایان و باورمندان به سایر ادیان را به حساب صلحطلبی و مخالفت با دولتسازی از مجرای مداخله نظامی گذاشت. همچنین، در اینکه رسانهها و دانشگاهیان غربی اکثرا با دموکراتهایند و نمیخواهند دولت بایدن بد جلوه داده شود یا اسلامگرایانِ متحد خود را از دست بدهند، شکی نیست؛ اما این ائتلاف سیاسی موقتی و سکوت در برابر رفتارهای اسلامگرایان یا دولتهای کمونیستی (چین و کوبا) درازمدت است. از این رو تنها پرسش سوم را در این نوشته بررسی میکنم. در این نوشته برای پرهیز از اختلافها در مورد اینکه پستمدرنیسم چیست، مبانی آن را از بریتانیکا نقل کردهام زیرا جایی ندیدهام طرفداران این فلسفه این گزارش را رد یا نفی کرده باشند.
فضای امن
از خواستههای پستمدرنیستها در دانشگاههای آمریکا ایجاد فضاهای کاملا زنانه یا فضاهای اختصاصی برای افرادی با رنگ پوست خاص است تا در آن فضاها از زیر سنگینی نگاه دیگران رهایی یابند و تنها با افراد قبیله خود که احساس یکی بودن دارند، اختلاط کنند. جمهوری اسلامی ایران با جداسازی زنان و مردان در همه محیطهای عمومی و حتی مدارس ابتدایی، از پیشتازان این نگاه پستمدرن به روابط اجتماعی بود. طالبان نیز پس از استقرار اعلام کردهاند که میان دختران و پسران در دانشگاهها و میان استاد مرد و دانشجویان دختر پرده خواهند کشید تا دختران احساس کنند در فضای امنی درس میخوانند.
فرقهگرایی علیه انسانگرایی
پستمدرنیسم هیچگاه مشکلی با فرقهگرایی و قبیلهگرایی نداشته است؛ چون انسان بهماهو انسان را با حقوق و آزادیهای طبیعی (مفاهیمی متعلق به عصر روشنگری) به رسمیت نمیشناسد. برابری حقوقی همه انسانٰها در برابر قانون و مطلق بودن خیر و شر از باورهای بنیادین مدرنیسم است که در پستمدرنیسم به علت نسبیت حقیقت و اخلاق، فراموش میشود. از این رو پستمدرنیسم نمیتواند طالبان را محکوم کند چون آنها ارزشهای دیگری دارند. هرگونه ارزشهای بنیادین جهانشمول از جمله ارزش سختکوشی، شایستهسالاری، عینیتگرایی یا سیاستگذاری بر اساس علم و عقل از منظر پستمدرنیستها بر استعمار و سلطهطلبی غربیان مبتنی بوده است. پستمدرنها که حتی در شریعت شری نمیبینند؛ تمدن غربی را شر میدانند و مخاطرات امنیتی علیه این تمدن را جدی نمیگیرند.
ادامه مطلب... 🖌 مجید محمدی