وزارت نیرو اگردغدغه آب دارد بجای سدسازی، مشارکت را بخرد. مشارکت یک راه دو طرفه است و نیاز به سرمایه‌گذاری دارد
این روزها درمحافل سیاسی که پای آب و محیط زیست به میان می‌آید، حرف از مشارکت مردم محلی و بهره بردارن منابع آب می شود، البته بهره بردارن هم منظور فقط کشاورزان هستند، نه آن صنایع قدرتمند که زور کسی به آنها نمی رسد..
اما چیزی که مسلم است مسئولان خودشان به یک دوره آموزشی برای فهم مشارکت نیازمندند چرا که فکر می کنند باید دستور بدهند و مشارکت اتفاق بیفتد.
وقتی باجوامع محلی در باره مشارکت در حفاظت از منابع آب و منابع طبیعی حرف می زنیم طوری با غضب و خشم نگاهمان می کنند که انسان احساس حقارت می‌کند.
تجربه گفتگو با مردم و شنیدن دردودلها و حرفهایشان یک چیز را مسجل می کند که مسئولان بدون در نظرگرفتن سهم خودشان از مشارکت، فقط مردم را مسئول می‌دانند.
اما باید گفت که خیر چنین نیست، مشارکت یک بده و بستان است. وقتی مسئولان محترم از مردم توقع مشارکت در حفاظت از منابع آب و منابع طبیعی دارند که معیشتشان به آن وابسته است، ابتدا باید بستر مشارکت را فراهم کنند.
کشاورزی سنتی موجب هدر رفت آب می شود، اما کشاورزی که نه آموزش دیده، نه خود توان مالی دارد و نه توان تامین وثیقه برای گرفتن تسهیلات برای تغییر شیوه کشت دارد و نه اساسا سیاستی برای تعیین وتغییر الگوی کشت وجود دارد بر چه اساس و با کدام دانش و ابزار باید راه معيشت خود را بسته و مشارکت را در پیش بگیرد؟ 😳
در سایر بخش‌ها از جمله جنگل‌ها و مراتع نیز همین مسأله مطرح است، چرا که این منابع با معیشت مردم گره خورده و باید این وابستگی را با ایجاد بسترهای اشتغال؛ حتی با کمک‌های بلاعوض کاهش داد.
وقتی منابع آب زیرزمینی در تنش است و امنیت سرزمینی در خطر است؛ آیا نمی‌شود بجای اختصاص 1900 میلیارد تومان بودجه برای مطالعه سدهای جدیدکه به شهادت پژوهشگران علوم آب و زمین خود عامل اصلی ناپایداری و تخریب اکوسیستم‌ها هستند ، به تغییر الگو و روش آبیاری و ایجاد گلخانه اختصاص داد؟
بهتر است قبل هر گونه درخواست مشارکت از مردم نهادهای متولی آب بنشینند و به این سوال اندیشه کنند و پاسخ دهند، بعد از مردم توقع مشارکت داشته باشند. /مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
این روزها درمحافل سیاسی که پای آب و محیط زیست به میان می‌آید، حرف از مشارکت مردم محلی و بهره بردارن منابع آب می شود، البته بهره بردارن هم منظور فقط کشاورزان هستند، نه آن صنایع قدرتمند که زور کسی به آنها نمی رسد..
اما چیزی که مسلم است مسئولان خودشان به یک دوره آموزشی برای فهم مشارکت نیازمندند چرا که فکر می کنند باید دستور بدهند و مشارکت اتفاق بیفتد.
وقتی باجوامع محلی در باره مشارکت در حفاظت از منابع آب و منابع طبیعی حرف می زنیم طوری با غضب و خشم نگاهمان می کنند که انسان احساس حقارت می‌کند.
تجربه گفتگو با مردم و شنیدن دردودلها و حرفهایشان یک چیز را مسجل می کند که مسئولان بدون در نظرگرفتن سهم خودشان از مشارکت، فقط مردم را مسئول می‌دانند.
اما باید گفت که خیر چنین نیست، مشارکت یک بده و بستان است. وقتی مسئولان محترم از مردم توقع مشارکت در حفاظت از منابع آب و منابع طبیعی دارند که معیشتشان به آن وابسته است، ابتدا باید بستر مشارکت را فراهم کنند.
کشاورزی سنتی موجب هدر رفت آب می شود، اما کشاورزی که نه آموزش دیده، نه خود توان مالی دارد و نه توان تامین وثیقه برای گرفتن تسهیلات برای تغییر شیوه کشت دارد و نه اساسا سیاستی برای تعیین وتغییر الگوی کشت وجود دارد بر چه اساس و با کدام دانش و ابزار باید راه معيشت خود را بسته و مشارکت را در پیش بگیرد؟ 😳
در سایر بخش‌ها از جمله جنگل‌ها و مراتع نیز همین مسأله مطرح است، چرا که این منابع با معیشت مردم گره خورده و باید این وابستگی را با ایجاد بسترهای اشتغال؛ حتی با کمک‌های بلاعوض کاهش داد.
وقتی منابع آب زیرزمینی در تنش است و امنیت سرزمینی در خطر است؛ آیا نمی‌شود بجای اختصاص 1900 میلیارد تومان بودجه برای مطالعه سدهای جدیدکه به شهادت پژوهشگران علوم آب و زمین خود عامل اصلی ناپایداری و تخریب اکوسیستم‌ها هستند ، به تغییر الگو و روش آبیاری و ایجاد گلخانه اختصاص داد؟
بهتر است قبل هر گونه درخواست مشارکت از مردم نهادهای متولی آب بنشینند و به این سوال اندیشه کنند و پاسخ دهند، بعد از مردم توقع مشارکت داشته باشند. /مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment