احساس اینکه روزها، ماه‌ها و سال‌ها با افزایش سن کوتاه‌تر و سریع‌تر می‌شوند ممکن است صرفا یک تصور نباشد. پژوهشگران چند توضیح برای تغییر ادراک انسان از زمان ارائه کرده‌اند. مطالعه‌ای در سال 2019 میان «زمان ساعت» و «زمان ذهن» تمایز قائل شد: اولی همان زمان عینی و قابل اندازه‌گیری است، اما دومی تحت تاثیر تصاویر، خاطرات و تجربه‌هایی قرار دارد که مغز در طول زندگی ثبت می‌کند.
یکی از توضیحات برای این پدیده «نظریه تناسب» است. برای یک کودک 10 ساله، یک سال معادل 10 درصد تمام زندگی اوست؛ اما برای فردی 50 ساله، همان یک سال فقط 2 درصد زندگی او را تشکیل می‌دهد. بنابراین هر سال جدید، در مقایسه با کل تجربه زندگی، به تدریج سهم کوچک‌تری پیدا می‌کند و ممکن است کوتاه‌تر به نظر برسد.
عامل دوم کاهش تازگی تجربه‌هاست. حافظه زمان را به طور یکنواخت ثبت نمی‌کند، بلکه رویدادهای متمایز و تازه را بهتر به خاطر می‌سپارد.
یکی از توضیحات برای این پدیده «نظریه تناسب» است. برای یک کودک 10 ساله، یک سال معادل 10 درصد تمام زندگی اوست؛ اما برای فردی 50 ساله، همان یک سال فقط 2 درصد زندگی او را تشکیل می‌دهد. بنابراین هر سال جدید، در مقایسه با کل تجربه زندگی، به تدریج سهم کوچک‌تری پیدا می‌کند و ممکن است کوتاه‌تر به نظر برسد.
عامل دوم کاهش تازگی تجربه‌هاست. حافظه زمان را به طور یکنواخت ثبت نمی‌کند، بلکه رویدادهای متمایز و تازه را بهتر به خاطر می‌سپارد.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment