#المیزان 2️⃣6️⃣ | در قیامت همه خداشناس می‌شوند!
قرآن می‌فرماید:
يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ (25:نور)
[آن روز، خداوند جزای واقعی آنان را بی‌کم و کاست می‌دهد؛ و می‌دانند که خداوند حق آشکار است!]
✍️ در این آیه، اکثر قریب به اتفاق مترجمان، کلمه "دین" را به معنای "جزا و سزای عمل" گرفته‌اند.
اما علامه می‌گوید اگر دین" را به معنای "کیش و آئین" بدانیم آن‌وقت، یک معنای عالی از آن برداشت خواهد شد و آن اینکه قیامت می‌شود ظرف ظهور حقیقت خدا.
بعد اینگونه ادامه می‌دهد:
«اين آيه از غرر و آيات برجسته قرآنى است، كه معرفت خداى را تفسير مىكند، چون جمله" وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ" خبر مىدهد كه حق به هيچ وجه از وجوه و به هيچ تقديرى از تقادير، سترت و خفاء ندارد و بديهىترين بديهيات است كه جهل به آن تعلق نمىگيرد، ولى بسيار مىشود كه يك امر بديهى مورد غفلت قرار مىگيرد، پس علم به خداى تعالى معنايش دانستن امرى مجهول نيست، بلكه معنايش ارتفاع غفلت از درك او است، كه بسا از اين ارتفاع غفلت به علم و معرفت تعبير مىشود، و مىگويند فلانى معرفت به خدا دارد و خداشناس است كه معناى واقعىاش اين است كه فلانى از خدا غافل نيست، و همين معنايى است كه روز قيامت براى همه دست مىدهد، و مىفهمند كه خدا حق مبين و آشكار است (چون در قيامت ديگر عواملى براى غفلت نيست).»
📚 ترجمه تفسير الميزان، ج15، ص: 137.
@AllameTabatabaei
قرآن می‌فرماید:
يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ (25:نور)
[آن روز، خداوند جزای واقعی آنان را بی‌کم و کاست می‌دهد؛ و می‌دانند که خداوند حق آشکار است!]
✍️ در این آیه، اکثر قریب به اتفاق مترجمان، کلمه "دین" را به معنای "جزا و سزای عمل" گرفته‌اند.
اما علامه می‌گوید اگر دین" را به معنای "کیش و آئین" بدانیم آن‌وقت، یک معنای عالی از آن برداشت خواهد شد و آن اینکه قیامت می‌شود ظرف ظهور حقیقت خدا.
بعد اینگونه ادامه می‌دهد:
«اين آيه از غرر و آيات برجسته قرآنى است، كه معرفت خداى را تفسير مىكند، چون جمله" وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ" خبر مىدهد كه حق به هيچ وجه از وجوه و به هيچ تقديرى از تقادير، سترت و خفاء ندارد و بديهىترين بديهيات است كه جهل به آن تعلق نمىگيرد، ولى بسيار مىشود كه يك امر بديهى مورد غفلت قرار مىگيرد، پس علم به خداى تعالى معنايش دانستن امرى مجهول نيست، بلكه معنايش ارتفاع غفلت از درك او است، كه بسا از اين ارتفاع غفلت به علم و معرفت تعبير مىشود، و مىگويند فلانى معرفت به خدا دارد و خداشناس است كه معناى واقعىاش اين است كه فلانى از خدا غافل نيست، و همين معنايى است كه روز قيامت براى همه دست مىدهد، و مىفهمند كه خدا حق مبين و آشكار است (چون در قيامت ديگر عواملى براى غفلت نيست).»
📚 ترجمه تفسير الميزان، ج15، ص: 137.
@AllameTabatabaei
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment