وقتی تو ماشین داشتیم از بهشت زهرا می‌رفتیم خرم آباد، زنگ زدن به مامانم و چیزی شنید که حالت صورتش تغییر کرد. با جونِ من مدام تهدیدش می‌کردن، بهش می‌گفتن تو یه دختر دیگه هم داری، جوونه و حیف می‌شه اینو هم از دستش بدی متوجهی خانوم شاکرمی؟
مامانم یه لحظه گوشیو از صورتش دور کرد و بهم نگاه کرد و گفت آیدا دردت به جونم می‌دونی ما باید برای همه چی آماده باشیم. می‌خوام بدونم تو چی فکر می‌کنی عزیزم، می‌تونی؟ می‌تونی برای هر چیزی آماده باشی؟ من با این‌که ته دلم واقعا ترسیده بودم و صدام می‌لرزید دستشو تو دستم فشار دادم و گفتم آره تا آخرش هرچی بشه هستم
خون من که از نیکا رنگین تر نیست مامان.
اون لحظه هیچی برام تلخ تر از نگاه مامانم و لحن صداش نبود. چیزی برای از دست دادن نداشت
و به معنای واقعی کلمه اینو تو صورتش می‌دیدم.
دستشو محکم گرفتم و تو فاصله بین تماسای مکررشون سکوت می‌کردیم هردومون.
عادت داشتم این جور موقعیتا تو کتابا و فیلما رو برای خودم تحلیل کنم ولی اون روز برای اولین بار درک کردم معنی واقعی چیزایی که از دور لمس کرده بودم چیه.
من می‌دونم چی به سرت اومد مامان،
من دیدم چی به سرمون اومد.
وقتی تو نیمه جون رو نیمکت بهشت زهرا نشسته بودی و شیدا سعی می‌کرد باهات حرف بزنه تا بیهوش نشی، وقتی من با عجله رفتم یه بار دیگه نیکا رو ببینم و پلک های بسته و ابروهای قشنگش رو بوسیدم و اشکام می‌ریخت رو گچ فک و کفنش و مامور تلاش می‌کرد انگشتای گره خورده‌ام رو از تخت جدا کنه بهش قول دادم
انتقام این روزا رو ازشون می‌گیریم.
این آخرین جمله ای بود که قبل از گذاشتنش تو آمبولانس بهش گفتم.
ماها هیچ‌وقت آدمای سابق نمی شیم.
هرچندتامونو بکشن، زندانی کنن و تحت فشار بذارن راهی که شروع شده تموم نمی‌شه.

می‌دونن و می‌دونیم....

🔗 @aidaHush



#اتحاد_ملی_ایران 🤝
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad

Comments

Be the first to add a comment