کسی که میگوید فقط جمهوری اسلامی ترور و سرکوب کرد و نه اپوزیسیون، یا اپوزیسیون را نمیشناسد یا خود را به تجاهل زده است. گرچه اپوزیسیون متنوعتر از آن است که آن را بتوان در «مجاهدین خلق» خلاصه کرد اما در هر صورت «مجاهدین خلق» تشیکلاتیترین بخش و یکی از قدیمیترین بخشهای اپوزیسیون است؛ بخشی که هم پول دارد، هم آدم دارد، هم پادگان دارد، هم لابی قوی دارد و هم احیانا هنوز اسلحه. مجاهدین پس از انقلاب با ترور کار خودش را پیش برد و فرضا ترور (علنی) را زمین گذاشته باشد، هنوز هم با سرکوب بخش ناراضی خودش و «ترور شخصیت» مابقی بخشهای اپوزیسیون به بقای خود ادامه میدهد (برای جدیدترین چشمهی نفرتپراکنی این گروه بنگرید به بلایی که این گروه سر محمد رجوی تنها فرزند مسعود رجوی آورد و در نهایت هم محمد رجوی دادگاه را برد). مجاهدین خلق شبیهترین گروه به جمهوری اسلامی است و نفرت عمومی مردم از این گروه اصلا به این معنا نیست که این گروه تا کنون اثرگذار نبوده و در آینده نیز اثرگذار نخواهد بود ــــ درست همانطور که نفرت از جمهوری اسلامی به این معنا نیست که این حکومت به زودی رخت برخواهد بست. از برخی تکچهرههای مستقل و خوشنام اپوزیسیون که بگذریم (که البته بیشتر نظریهپرداز و فعال حقوق بشر اند تا اپوزیسیون حرفهای)، گروههای دیگر اپوزیسیون ـــــ که به قدر مجاهدین خلق، غیردموکراتیک نیستند و گذشتهی آنچنان تاریکی هم ندارند ـــ آن قدر با هم اختلاف و بلکه عناد دارند، چنان دستشان از نظریهپردازی خالی است، چنان متوهم اند، چنان بی نیرو و سترون اند، چنان قبیلهگرا هستند و چنان شناختشان از جمهوری اسلامی غیرروزآمد و پر توهم است که بعید است در کوتاه مدت راه به هیچ جایی ببرند. جمهوری اسلامی، خود، بزرگترین خصم خویشتن است و اگر روزگاری رخت بربندد خود، خویشتن را به نابودی کشانده است. در این میان، از اپوزیسیون هیچ آبی گرم نمیشود. مثلا اگر تمام گروههای اپوزیسیون، به فرض نزدیک به محال، متحد میشدند باز هم نمیتوانستند به قدر طرح سیاهنِت «صیانت» برای جمهوری اسلامی دشمنی، نفرت و بی آبرویی بخرند. مخالفت با جمهوری اسلامی نبایستی مخالفان را به کوررنگی سیاسی بکشاند و نسبت به وزن و اعتبار اپوزیسیون گرفتار خوشبینی متوهمانه کند؛ که اگر چنین کند حتی با فروریختن احتمالی حکومت هم آیندهی تاریکی در انتظار ایران پس از جمهوری اسلامی خواهد بود.