⭕️ ایران، ملتی در جست‌و‌جوی آزادی
📌این واژه آزادی است که فراتر از دغدغه‌های موضعی یا موقتی، فراتر از فسوسان، فراتر از مرام‌ها و مسلک‌ها و ادیان، خواسته واقعی قیام‌کنندگان، شاید اکثریت مردم ایران، را بیان می‌کند
♦️ قیام مردمی ایران را نمی‌توان در مسائل خاصی مانند رفع حجاب، حقوق زن، فقر رو به گسترش، بی‌کاری جوانان، سرکوبگری فرهنگی و قومی، یا فسوسان (نوستالژی) برای گذشته‌ای طلایی خلاصه کرد. این واژه آزادی است که فراتر از دغدغه‌های موضعی یا موقتی، فراتر از فسوسان، فراتر از مرام‌ها و مسلک‌ها و ادیان، خواسته واقعی قیام‌کنندگان، شاید اکثریت مردم ایران، را بیان می‌کند. البته این که «آزادی» حلقه پیوند ایرانیان، و در واقع همه انسان‌ها، باشد شگفتی‌آور نیست، زیرا تنها در یک جامعه آزاد است که هم فرد و هم جمعی از افراد می‌توانند آنچه را می‌خواهند مطرح کنند و برای رسیدن به آن در محیطی از امنیت و احترام بکوشند.
اما «آزادی» شاید تنها یا لااقل مهم‌ترین چیزی است که یک نظام مسلکی (ایدئولوژیک) و تک‌ساحتی نمی‌تواند عرضه کند. در چنان نظامی، آزادی دشمن شماره یک به شمار می‌آید. لنین در نامه‌ای به کامنف، در سال ۱۹۲۱، می‌نویسد: «شما از آزادی، به‌خصوص آزادی مطبوعات، سخن گفته‌اید. این یک اشتباه بزرگ است. در نظام پرولتاریایی، آزادی که یک مفهوم بورژوایی است، جایی ندارد. آزادی مطبوعات یعنی بورژوا که پول و سواد دارد روزنامه بدهد و به سوسیالیسم حمله کند.»
بیشتر بخوانید...
🖌استاد امیر طاهری
📌این واژه آزادی است که فراتر از دغدغه‌های موضعی یا موقتی، فراتر از فسوسان، فراتر از مرام‌ها و مسلک‌ها و ادیان، خواسته واقعی قیام‌کنندگان، شاید اکثریت مردم ایران، را بیان می‌کند
♦️ قیام مردمی ایران را نمی‌توان در مسائل خاصی مانند رفع حجاب، حقوق زن، فقر رو به گسترش، بی‌کاری جوانان، سرکوبگری فرهنگی و قومی، یا فسوسان (نوستالژی) برای گذشته‌ای طلایی خلاصه کرد. این واژه آزادی است که فراتر از دغدغه‌های موضعی یا موقتی، فراتر از فسوسان، فراتر از مرام‌ها و مسلک‌ها و ادیان، خواسته واقعی قیام‌کنندگان، شاید اکثریت مردم ایران، را بیان می‌کند. البته این که «آزادی» حلقه پیوند ایرانیان، و در واقع همه انسان‌ها، باشد شگفتی‌آور نیست، زیرا تنها در یک جامعه آزاد است که هم فرد و هم جمعی از افراد می‌توانند آنچه را می‌خواهند مطرح کنند و برای رسیدن به آن در محیطی از امنیت و احترام بکوشند.
اما «آزادی» شاید تنها یا لااقل مهم‌ترین چیزی است که یک نظام مسلکی (ایدئولوژیک) و تک‌ساحتی نمی‌تواند عرضه کند. در چنان نظامی، آزادی دشمن شماره یک به شمار می‌آید. لنین در نامه‌ای به کامنف، در سال ۱۹۲۱، می‌نویسد: «شما از آزادی، به‌خصوص آزادی مطبوعات، سخن گفته‌اید. این یک اشتباه بزرگ است. در نظام پرولتاریایی، آزادی که یک مفهوم بورژوایی است، جایی ندارد. آزادی مطبوعات یعنی بورژوا که پول و سواد دارد روزنامه بدهد و به سوسیالیسم حمله کند.»
بیشتر بخوانید...
🖌استاد امیر طاهری
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment