واژگان کنایی مردمی در دوره قاجاریه

انتخابی از نسخه خطی مرآت البلها(آیینه نادانان)

‌■جُعَلِّقی، بروزن معلقی، کسی را گویند که تعلیمی(نوعی عصا)در دست گیرد و بعادت فرنگیان چابک راه رود ولی از هنر آن ها هیچ بهره نداشته باشد.

■چاچول،کسی را گویند که از خودش کاری ساخته نشود ولی ارباب رجوع بسیار دور خود جمع کندکه کار آن ها را در پیش دیگران صورت دهد .

■چکنته، بروزن لکنته، کسی راگویند که هنری نداشته باشد، بخواهد به چاپلوسی و تملق غیر متعارف کارهای خارجی از برای خود بتراشد و کار خود را در نکری پیش بیندازد.

■چَکّه، بر وزن لکه، کسی را گویند که مزاحی کرده باشد و خودش پیش از همه بخندد.

■ خر حمال، کسی را گویند که به زحمت دولتی به چنگ آورده به خِفّت گذران نماید.

■سرخر، بر وزن خر نر ، کسی را گویند که در روز جمعه و شنبه به غیر ضرورت به خانه روئسا رفته مزاحم گردد.

■سگ حسن دله ، کسی را گویند که چون بزرگی با یکی خشونت آغاز کند، او نیز محض خوش آمد تصدیق ان بزرگ نماید و در اهانت آن شخص کوشد.

■میرزا قشمشم ، کسی راگویند که با یکتا ارخالق(مدل لباس قاجاری) یا عرقچین یا شب کلاه درب حیاط خویش ایستاده به تماشای مردم مشغول شود.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment