دهه‌ی هشتادی‌ها و تحولی که گریزناپذیر است
این زلزله‌ی سیاسی، اجتماعی، و فرهنگی شدید که این ایام به وقوع پیوست و طی چند هفته‌ی اخیر عمدتا با حضور فعال و نیروی محرکه‌ی نوجوانان و جوانان دهه‌ی هشتادی در جریان قرار گرفت برخلاف تصور رایج، نخستین خودنماییِ دهه‌ی هشتادی‌ها در عرصه‌ی اجتماع ایران نیست. چنانچه به خاطر بیاورید این زلزله یک پیش‌لرزه‌ی مهم داشت؛ در ۱۸ خرداد ۱۳۹۵ ناگهان توجه بسیاری به برگزاری شوک‌آور یک میتینگ بزرگ از سوی نوجوانان در پاساژ کوروش تهران جلب شد. تجمعی که طبیعتا ابعاد سیاسی نداشت و به واسطه‌ی شبکه‌های اجتماعی هماهنگ شده بود. گردهمایی مذکور با دخالت نیروی انتظامی ملایان خاتمه یافت.
از همان زمان آشکار بود که دهه‌ی هشتادی‌ها به شدت و بیش از هر نسل دیگری از ایرانیان از حیث ارزش‌ها و آمال نسبت به جمهوری اسلامی واگرا هستند و دارای افق‌های بسیار متفاوتی‌اند. آن‌ها به واسطه‌ی حضور در فضای مجازی از زمان کودکی خود در معرض اطلاع از اوضاع و احوال زیست اجتماعی و فرهنگی مردم و از جمله هم‌سن‌های خود در سایر جوامع و خصوصا کشورهای غربی بوده‌اند. آنان و از جمله دخترانِ این نسل که تحت ظلم مضاعف قرار دارند، سخت در تمنای آزادی به ویژه آزادی‌های اجتماعی و در آرزوی بهره‌مندی از یک زندگی نرمال‌اند.
آنچه ذکر آن رفت در حالی است که دستگاه حکومتی نه تنها به دلایل ایدئولوژیک مقاومت سرسختانه‌ای در برابر تمنیات فرهنگی و اجتماعی این نسل دارد بلکه به واسطه‌ی بی‌کفایتی مدیریتی، فساد سیستماتیک و لجام‌گسیخته، و رفتار ناموجه بین‌المللی‌اش، دهه‌ی هشتادی‌ها را در معرض محرومیت‌های مادی و اقتصادی شدیدی قرار داده است. در این نقطه است که کاسه‌ی صبر آنان لبریز می‌شود و از آن جهت که به درستی هیچ چشم‌اندازی برای تحقق خواسته‌های خود در چارچوب و از مجرای ساختار قدرت فعلی متصور نیستند، طبقه‌ی حاکمه را با جنبش انقلابی خود شدیدا به مبارزه طلبیده‌اند و با سخت‌ترین چالش آن از زمان تثبیتش در دهه‌ی شصت شمسی مواجه ساخته‌اند.
خبرگی دهه‌ی هشتادی‌ها به مثابه یک نسل هوشمند در بهره‌گیری از فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطاتی از سویی و خشم و نارضایتی شدید آنان که ناشی از شکاف عظیم میان وضع موجود با وضع مطلوب مورد نظر آن‌هاست از سوی دیگر، آنان را به یک نیروی چالش‌گرِ مهارناپذیر برای دستگاه‌های انتظامی و امنیتی ملاها بدل می‌سازد. خصوصا که از پشتیبانی و همدلی بخش بزرگی از جامعه، بسیاری از نیروهای مدنی و سیاسیِ ایرانیِ داخل و خارج کشور، و جامعه‌ی جهانی، نیز برخوردار هستند.
نمی‌توان زمان تعیین نمود اما نظر به آنچه گفته شد و با توجه به فقدان انعطاف و موقعیت آسیب‌پذیر نظام سیاسی کنونی، برای ناظرین آگاه و عمق‌نگر مسلم است که پیروز نهایی این زورآزمایی دولت جمهوری اسلامی نخواهد بود. دهه‌ی هشتادی‌ها ساختارها و سیمای جامعه‌ی ایران را در همه‌ی ابعاد عمیقا دگرگون خواهند کرد.
@flith
این زلزله‌ی سیاسی، اجتماعی، و فرهنگی شدید که این ایام به وقوع پیوست و طی چند هفته‌ی اخیر عمدتا با حضور فعال و نیروی محرکه‌ی نوجوانان و جوانان دهه‌ی هشتادی در جریان قرار گرفت برخلاف تصور رایج، نخستین خودنماییِ دهه‌ی هشتادی‌ها در عرصه‌ی اجتماع ایران نیست. چنانچه به خاطر بیاورید این زلزله یک پیش‌لرزه‌ی مهم داشت؛ در ۱۸ خرداد ۱۳۹۵ ناگهان توجه بسیاری به برگزاری شوک‌آور یک میتینگ بزرگ از سوی نوجوانان در پاساژ کوروش تهران جلب شد. تجمعی که طبیعتا ابعاد سیاسی نداشت و به واسطه‌ی شبکه‌های اجتماعی هماهنگ شده بود. گردهمایی مذکور با دخالت نیروی انتظامی ملایان خاتمه یافت.
از همان زمان آشکار بود که دهه‌ی هشتادی‌ها به شدت و بیش از هر نسل دیگری از ایرانیان از حیث ارزش‌ها و آمال نسبت به جمهوری اسلامی واگرا هستند و دارای افق‌های بسیار متفاوتی‌اند. آن‌ها به واسطه‌ی حضور در فضای مجازی از زمان کودکی خود در معرض اطلاع از اوضاع و احوال زیست اجتماعی و فرهنگی مردم و از جمله هم‌سن‌های خود در سایر جوامع و خصوصا کشورهای غربی بوده‌اند. آنان و از جمله دخترانِ این نسل که تحت ظلم مضاعف قرار دارند، سخت در تمنای آزادی به ویژه آزادی‌های اجتماعی و در آرزوی بهره‌مندی از یک زندگی نرمال‌اند.
آنچه ذکر آن رفت در حالی است که دستگاه حکومتی نه تنها به دلایل ایدئولوژیک مقاومت سرسختانه‌ای در برابر تمنیات فرهنگی و اجتماعی این نسل دارد بلکه به واسطه‌ی بی‌کفایتی مدیریتی، فساد سیستماتیک و لجام‌گسیخته، و رفتار ناموجه بین‌المللی‌اش، دهه‌ی هشتادی‌ها را در معرض محرومیت‌های مادی و اقتصادی شدیدی قرار داده است. در این نقطه است که کاسه‌ی صبر آنان لبریز می‌شود و از آن جهت که به درستی هیچ چشم‌اندازی برای تحقق خواسته‌های خود در چارچوب و از مجرای ساختار قدرت فعلی متصور نیستند، طبقه‌ی حاکمه را با جنبش انقلابی خود شدیدا به مبارزه طلبیده‌اند و با سخت‌ترین چالش آن از زمان تثبیتش در دهه‌ی شصت شمسی مواجه ساخته‌اند.
خبرگی دهه‌ی هشتادی‌ها به مثابه یک نسل هوشمند در بهره‌گیری از فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطاتی از سویی و خشم و نارضایتی شدید آنان که ناشی از شکاف عظیم میان وضع موجود با وضع مطلوب مورد نظر آن‌هاست از سوی دیگر، آنان را به یک نیروی چالش‌گرِ مهارناپذیر برای دستگاه‌های انتظامی و امنیتی ملاها بدل می‌سازد. خصوصا که از پشتیبانی و همدلی بخش بزرگی از جامعه، بسیاری از نیروهای مدنی و سیاسیِ ایرانیِ داخل و خارج کشور، و جامعه‌ی جهانی، نیز برخوردار هستند.
نمی‌توان زمان تعیین نمود اما نظر به آنچه گفته شد و با توجه به فقدان انعطاف و موقعیت آسیب‌پذیر نظام سیاسی کنونی، برای ناظرین آگاه و عمق‌نگر مسلم است که پیروز نهایی این زورآزمایی دولت جمهوری اسلامی نخواهد بود. دهه‌ی هشتادی‌ها ساختارها و سیمای جامعه‌ی ایران را در همه‌ی ابعاد عمیقا دگرگون خواهند کرد.
@flith
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment