بازسازی معیشت سازگار با کم‌آبی کلیدی ترین عامل پایداری
در تمام جوامع معیشت مردم به 5 عامل اصلی وابسته است که عبارتند از :
1. منابع طبیعی شامل خاک، آب، تنوع زیستی ؛
2. سرمایه اجتماعی که شامل شبکه های اجتماعی ، وابستگی ها و ارتباطات است.
3. سرمایه انسانی مانند نیروی کار انسانی، مهارت ها و دانش بنیان.
4. سرمایه فیزیکی شامل زیرساخت ها و تجهیزات تولیدی.
5. سرمایه مالی، شامل وجوه نقد، اعتبار و بدهی، پس انداز و دارایی های اقتصادی از این قبیل.
بسته به سطح توزیع، هر فرد در جامعه به این 5 منبع سطحی از دسترسی را تجربه می کنند. وقتی شرایط تغییر می کنند و شوک هایی چون خشکسالی، سیل و زلزله معیشت را آسیب پذیر کرده و نیاز وجود استراتژی هایی راهبردی برای بازسازی معیشت است.
بازسازی معیشت توسط فرآیندها و ساختارهایی که نظم تعاملات اقتصادی را رهبری می کنند صورت می‌گیرد و عبارتند از
قوانین رسمی و انتظارات اجتماعی، حساسیت های فرهنگی و اجتماعی، شیوه های قانون گذاری و قوانین بازار، نظارت و مبادلات تجاری با رویکرد توزیع عادلانه منابع.
اگرچه معیشت امری اقتصادی است، اما سازمان های سیاسی و روابط قدرت و ایدئولوژی در همه ارکان و سطوح مختلف دسترسی نفوذ کرده و به نوبه خود ترکیب های مختلف معیشت را تعیین کرده و دستکاری می نمایند.
در جهت بازسازی معیشت سازگار با تغییرات اقلیمی و کم آبی و پاسخ مطلوب به آن توجه به سه مفهوم قابلیت، عدالت، ظرفیت و پایداری اهمیت کلیدی دارد.
برای بازسازی معیشت لازم است مدل‌هایی طراحی شود که قابلیت‌های از دست رفته را با جایگزین کردن ظرفیت های جدید جبران نمایدو منابع باقی مانده عادلانه توزیع شود
.
بدیهی است که در این مسیر لازم است که برخی از قوانین، روابط نهادی، تصمیمات سیاسی و فرهنگی بازنگری شده و مطابق با ظرفیت های جدید تغییر یابند. استفاده از این ظرفیت ها نیاز به آموزش و توانمندسازی مهارت‌ها، تغییرات فیزیکی و کالبدی مکان‌ها، تسهیلات و.. دارد.
توزیع عادلانه فرصتها و منابع نیز یکی از چالش های مهم بازسازی معیشت است و بدون این امر هیچ بازسازی به پایداری نخواهد رسید.
با توجه به اين موارد و بر اساس الگوی شناسایی تنگنا - ظرفیت و قابلیت باید به جنبه‌های مختلف بازسازی عادلانه معیشت سازگار با کم آبی پرداخته شود.
دسترسی به زیرساخت‌های مناسب، زنجیره‌های ارزش فراگیر این تولیدکنندگان کوچک را قادر می‌سازد تا محصولات شان را با کیفیت بالا و مقرون به صرفه تولید کرده و علاوه بر توسعه اقتصادی محلی و ایجاد اشتغال پایدار؛ فرهنگ مصرف آبزیان را نیز تقویت می نمایند
✍ مهتا بذرافکن
©@RuralWomenIssues
در تمام جوامع معیشت مردم به 5 عامل اصلی وابسته است که عبارتند از :
1. منابع طبیعی شامل خاک، آب، تنوع زیستی ؛
2. سرمایه اجتماعی که شامل شبکه های اجتماعی ، وابستگی ها و ارتباطات است.
3. سرمایه انسانی مانند نیروی کار انسانی، مهارت ها و دانش بنیان.
4. سرمایه فیزیکی شامل زیرساخت ها و تجهیزات تولیدی.
5. سرمایه مالی، شامل وجوه نقد، اعتبار و بدهی، پس انداز و دارایی های اقتصادی از این قبیل.
بسته به سطح توزیع، هر فرد در جامعه به این 5 منبع سطحی از دسترسی را تجربه می کنند. وقتی شرایط تغییر می کنند و شوک هایی چون خشکسالی، سیل و زلزله معیشت را آسیب پذیر کرده و نیاز وجود استراتژی هایی راهبردی برای بازسازی معیشت است.
بازسازی معیشت توسط فرآیندها و ساختارهایی که نظم تعاملات اقتصادی را رهبری می کنند صورت می‌گیرد و عبارتند از
قوانین رسمی و انتظارات اجتماعی، حساسیت های فرهنگی و اجتماعی، شیوه های قانون گذاری و قوانین بازار، نظارت و مبادلات تجاری با رویکرد توزیع عادلانه منابع.
اگرچه معیشت امری اقتصادی است، اما سازمان های سیاسی و روابط قدرت و ایدئولوژی در همه ارکان و سطوح مختلف دسترسی نفوذ کرده و به نوبه خود ترکیب های مختلف معیشت را تعیین کرده و دستکاری می نمایند.
در جهت بازسازی معیشت سازگار با تغییرات اقلیمی و کم آبی و پاسخ مطلوب به آن توجه به سه مفهوم قابلیت، عدالت، ظرفیت و پایداری اهمیت کلیدی دارد.
برای بازسازی معیشت لازم است مدل‌هایی طراحی شود که قابلیت‌های از دست رفته را با جایگزین کردن ظرفیت های جدید جبران نمایدو منابع باقی مانده عادلانه توزیع شود
.
بدیهی است که در این مسیر لازم است که برخی از قوانین، روابط نهادی، تصمیمات سیاسی و فرهنگی بازنگری شده و مطابق با ظرفیت های جدید تغییر یابند. استفاده از این ظرفیت ها نیاز به آموزش و توانمندسازی مهارت‌ها، تغییرات فیزیکی و کالبدی مکان‌ها، تسهیلات و.. دارد.
توزیع عادلانه فرصتها و منابع نیز یکی از چالش های مهم بازسازی معیشت است و بدون این امر هیچ بازسازی به پایداری نخواهد رسید.
با توجه به اين موارد و بر اساس الگوی شناسایی تنگنا - ظرفیت و قابلیت باید به جنبه‌های مختلف بازسازی عادلانه معیشت سازگار با کم آبی پرداخته شود.
دسترسی به زیرساخت‌های مناسب، زنجیره‌های ارزش فراگیر این تولیدکنندگان کوچک را قادر می‌سازد تا محصولات شان را با کیفیت بالا و مقرون به صرفه تولید کرده و علاوه بر توسعه اقتصادی محلی و ایجاد اشتغال پایدار؛ فرهنگ مصرف آبزیان را نیز تقویت می نمایند
✍ مهتا بذرافکن
©@RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment