*عصر جنگ‌های بی‌پایان: چرا راهبرد نظامی دیگر به پیروزی نمی‌انجامد*
*حسین ساسانی*
The Age of Forever Wars
Why Military Strategy No Longer Delivers Victory
Lawrence D. Freedman
May/June 2025
Published on April 14, 2025
*خلاصه مقاله*
مقالهٔ «عصر جنگ‌های بی‌پایان: چرا راهبرد نظامی دیگر پیروزی نمی‌آورد» نوشتهٔ سر لارنس دی. فریدمن، استاد برجستهٔ مطالعات جنگ در کالج کینگز لندن، در شمارهٔ مه/ژوئن ۲۰۲۵ نشریهٔ Foreign Affairs منتشر شده است. این مقاله به بررسی ناکارآمدی راهبردهای نظامی سنتی در دستیابی به پیروزی‌های قاطع در جنگ‌های معاصر می‌پردازد.
فریدمن با اشاره به عملیات طوفان صحرا در سال ۱۹۹۱، که با استفاده از قدرت عظیم زمینی، هوایی و دریایی ایالات متحده و متحدانش در مدت چند هفته به پایان رسید، به تفاوت آن با جنگ‌های فرسایشی و طولانی‌مدت مانند جنگ ویتنام و افغانستان اشاره می‌کند. او معتقد است که امید به پیروزی‌های سریع و قاطع از طریق حملات غافلگیرانه و استفاده از فناوری‌های پیشرفته نظامی، در عمل به نتیجه نرسیده است.
در ادامه، فریدمن به جنگ‌های اخیر مانند تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ و عملیات نظامی اسرائیل در غزه پس از حملهٔ حماس در اکتبر ۲۰۲۳ اشاره می‌کند. این جنگ‌ها، برخلاف انتظار برای پایان سریع، به درگیری‌های طولانی و پرهزینه تبدیل شده‌اند که نشان‌دهندهٔ محدودیت‌های راهبردهای نظامی سنتی در مواجهه با پیچیدگی‌های سیاسی و اجتماعی معاصر است.
او نتیجه می‌گیرد که تصمیم‌گیری‌های سیاسی در آغاز و پایان جنگ‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای دارند و استفاده از قدرت نظامی بدون اهداف سیاسی واقع‌بینانه و قابل دستیابی، به درگیری‌های بی‌پایان و بی‌نتیجه منجر می‌شود. فریدمن تأکید می‌کند که جذابیت قدرت نظامی در وعدهٔ پایان سریع درگیری‌ها، در عمل به ندرت محقق می‌شود.
*ترجمه کامل مقاله در:*
https://chat.whatsapp.com/Gf8PZabvGmK8tq16wbskxR
*حسین ساسانی*
The Age of Forever Wars
Why Military Strategy No Longer Delivers Victory
Lawrence D. Freedman
May/June 2025
Published on April 14, 2025
*خلاصه مقاله*
مقالهٔ «عصر جنگ‌های بی‌پایان: چرا راهبرد نظامی دیگر پیروزی نمی‌آورد» نوشتهٔ سر لارنس دی. فریدمن، استاد برجستهٔ مطالعات جنگ در کالج کینگز لندن، در شمارهٔ مه/ژوئن ۲۰۲۵ نشریهٔ Foreign Affairs منتشر شده است. این مقاله به بررسی ناکارآمدی راهبردهای نظامی سنتی در دستیابی به پیروزی‌های قاطع در جنگ‌های معاصر می‌پردازد.
فریدمن با اشاره به عملیات طوفان صحرا در سال ۱۹۹۱، که با استفاده از قدرت عظیم زمینی، هوایی و دریایی ایالات متحده و متحدانش در مدت چند هفته به پایان رسید، به تفاوت آن با جنگ‌های فرسایشی و طولانی‌مدت مانند جنگ ویتنام و افغانستان اشاره می‌کند. او معتقد است که امید به پیروزی‌های سریع و قاطع از طریق حملات غافلگیرانه و استفاده از فناوری‌های پیشرفته نظامی، در عمل به نتیجه نرسیده است.
در ادامه، فریدمن به جنگ‌های اخیر مانند تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ و عملیات نظامی اسرائیل در غزه پس از حملهٔ حماس در اکتبر ۲۰۲۳ اشاره می‌کند. این جنگ‌ها، برخلاف انتظار برای پایان سریع، به درگیری‌های طولانی و پرهزینه تبدیل شده‌اند که نشان‌دهندهٔ محدودیت‌های راهبردهای نظامی سنتی در مواجهه با پیچیدگی‌های سیاسی و اجتماعی معاصر است.
او نتیجه می‌گیرد که تصمیم‌گیری‌های سیاسی در آغاز و پایان جنگ‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای دارند و استفاده از قدرت نظامی بدون اهداف سیاسی واقع‌بینانه و قابل دستیابی، به درگیری‌های بی‌پایان و بی‌نتیجه منجر می‌شود. فریدمن تأکید می‌کند که جذابیت قدرت نظامی در وعدهٔ پایان سریع درگیری‌ها، در عمل به ندرت محقق می‌شود.
*ترجمه کامل مقاله در:*
https://chat.whatsapp.com/Gf8PZabvGmK8tq16wbskxR
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment