سکانس اول:رهبر انقلاب از فیلم گاو تمجید میکند و تلویزیون پر از گاوِ مش حسن میشود. ما سر در نمیآوریم، اما فضا پر از بهبه و چهچه است...
سکانس دوم:
مجلهی فیلم و نامهی واردهای که به مهرجویی فحش میدهد که چرا توی سواحل نیس گلف بازی میکند ولی فیلمش-اجارهنشینها- داخل کشور در حال اکران است و ارزشهای انقلاب را به ریشخند گرفته است.
سکانس سوم:
هامون آمده است تا نسلی را از خود ببرد. بعد از هامون، نه دیگر خسرو به خودش برمیگردد، نه من و نه خیل بسیار دیگری...
سکانس بعدمراسم درگذشت کیارستمی است. مهرجویی میکروفون را به دست گرفته و با لحنی غیرعادی به پزشکهایی که کشته بودندش فحش میدهد... سریالی از فحش به پزشکان در فضای مجازی در حال پخش است
سکانس بعدی:
اکران گاو در لوکزامبورگ. کسی مهرجویی هشتاد و چند ساله را تعقیب میکند و با لحنی بازجووار از او میخواهد تا در مورد وقایع سیاسی کشور ابراز نظر کند...
رگباری از القاب علیه کارگردان سالخورده به راه میافتد. خودفروخته. وسط باز. مالهکش...
سکانس پایانی:
نیمهشبی پاییزیاست. گلویش را بریدهاند...
ناگهان دوربینها و کیبوردها از غزه به سوی کرج پرتاب میشوند...
گمانهزنیها آغاز شدهاند:
-کار افغانهاست چون اینروزها آدم بد قصهاند
-کار خودشان است تا ضرب شستی به بقیه نشان بدهند
-عجب تفاوت سنی عجیبی با همسرش داشته. حالا اگر یک فرد مذهبی با دختر نه ساله نکاح کند متهم به ارتکاب کودک همسری میشود
-کار اسراییل است تا حواسها را از غزه پرت کند
-کار آنوریهاست تا اینوریها را بدنام کنند...
آدمهای مشهور، برای بقیهی آدمها قصه میبافند تا شب مبهم زندگی تحمل پذیر بشود. اما خودشان هم اسباب قصهی دیگران میشوند. آنچه که هستند چندان مهم نیست، روح زمانه است که تصمیم میگیرد چطور روایتشان کند
خیلی از آدم مشهورها قبل از مرگ از خودشان هستند و ابزار تحمیق و بعد از مرگ کشتهی راه آگاهی...
نمونهها فراوانند. لعبت باز زمانه اما فراموشکار است. بازیاش که تمام شد یا لعبتک که دلش را زد، گاهی حتی زحمت بازگرداندن به صندوق را به خودش نمیدهد... و گوشهی پرتی رهایش میکند...
یک روز هم آن خوانندهی خوش صدای گرفتار سرانجام آزاد میشود. فقط خدا کند بعد از آزادی مراقب باشد و دست از پا خطا نکند والا مرز دیو و فرشته اصلا مشخص نیست..
نوشتهی #امید_مرجمکی
@Ellinne