🔸بی‌ثباتی در راس حکومت موجب می‌شد همه‌ی مقامات در سطوح مختلف کمابیش به شیوه‌ای عمل کنند که اصطلاحاً " حکومت مبتنی بر غارت" نام گرفته است. در این حکومت‌ها، صاحب‌منصبان سعی می‌کردند پیش از آن‌که اختر اقبالشان افول کند و منصب خود را از دست بدهند، تا می‌توانند طلا و نقره ذخیره کنند، زمین‌های وسیع‌تری را تصاحب کنند و امتیازهای بیش‌تری به دست بیاورند. بدین‌سان، کل تشکیلات و نظام سیاسی دچار فساد می‌شد؛ نه فقط به سبب کمبود پول و سرمایه و نه صرفاً به سبب آن‌که وفاداری به دوستان، آشنایان و خویشاوندان اولویت داشت، بلکه علاوه بر همه‌ی این‌ها، بدان علت که ماهیت بی‌ثبات و پیش‌بینی‌ناپذیر حکومت همه را به اخاذی و ایجاد شبکه‌هایی از روابط ناسالم اداری و دیوانی ترغیب می‌کرد. طبیعتاً در این حالت با دور باطل رو‌به‌رو هستیم: حکومت در راس خشن‌تر و بی‌ثبات‌تر می‌شد تا با فساد در بدنه و سطوح فرودین مقابله کند و همین خشونت و ناامنی سیاسی بر میزان فساد می‌افزود و برعکس.

پاتریشیا کرون، جامعه‌های ماقبل
‌ صنعتی، ترجمه‌ی مسعود جعفری،
ص ۱۰۸.

#هومن_پناهنده
@gashthaa