حمله دولت ایالات متحده به دانشگاه‌های آمریکایی همچنین دانشجویان را نگران کرده است. برای متقاضیان بین‌المللی که به ایالات متحده نگاه می‌کنند، دیگر تنها مسئله رتبه‌بندی یا شهرت یک مؤسسه نیست.
سؤالم مهم‌تر این است که آیا آن‌ها در امان خواهند بود، مورد استقبال قرار خواهند گرفت و در جامعه پذیرفته خواهند شد. دانشجویان از خاورمیانه، آفریقای جنوب صحرا، آمریکای لاتین و بخش‌هایی از آسیا – به‌ویژه کسانی که ملیت آن‌ها ممکن است بررسی‌های بیشتری را به دنبال داشته باشد – به‌طور فزاینده‌ای در مورد ادامه تحصیل در آمریکای امروز محتاط هستند.
به‌عنوان رئیس دانشکده کسب‌وکار لندن، گفت‌وگوهای اخیرم با متقاضیان بالقوه (و والدین آن‌ها) نشان می‌دهد که دانشجویان به دلایل احتیاطی، نه اعتراضی، نسبت به حضور در مؤسسات برتر ایالات متحده بی‌میل‌تر شده‌اند. دانشجویانی که پیش‌تر دانشگاه‌های آمریکایی را استاندارد طلایی می‌دانستند، اکنون سؤالات اساسی‌تری را مطرح می‌کنند: کجا احساس استقبال می‌کنم؟ کجا می‌توانم مطمئن باشم که ویزایم برای مدت تحصیلم معتبر خواهد ماند؟ کجا می‌توانم شبکه‌ای بین‌المللی ایجاد کنم که در برابر بادهای سیاسی آسیب‌پذیر نباشد؟
برای دانشگاه‌ها و دانشکده‌های کسب‌وکار اروپایی، این تغییر هم فرصت‌ها و هم مسئولیت‌هایی ایجاد می‌کند. برترین مؤسسات خارج از ایالات متحده باید اطمینان حاصل کنند که آماده پاسخگویی به این لحظه هستند.
این به معنای سرمایه‌گذاری بیشتر در اعضای هیئت علمی در سطح جهانی، ایجاد پل‌هایی با صنعت و دولت، و بازتأیید ارزش‌های بنیادین خود یعنی برتری آکادمیک، شمولیت و بین‌المللی‌گرایی است.
همچنین به معنای تعامل با خیرینی است که می‌خواهند تغییری ایجاد کنند. دانشگاه‌ها و دانشکده‌های کسب‌وکار بریتانیا و اروپا با جاه‌طلبی‌های جهانی اغلب فاقد موقوفات میلیارد دلاری همتایان آمریکایی خود هستند. برای خیرینی که به جوامع باز، آموزش فراگیر و تحقیقات تحول‌آفرین جهانی متعهد هستند، این فرصتی بی‌نظیر است تا در مؤسساتی سرمایه‌گذاری کنند که آماده رهبری‌اند، اما برای تحقق مأموریت خود به منابع نیاز دارند.
شکاف بین جاه‌طلبی و ظرفیت هرگز تا این حد گسترده نبوده است. اما پر کردن این شکاف می‌تواند بازی را تغییر دهد. نسل بعدی رهبران در حال تماشا و تصمیم‌گیری برای مقصد خود هستند.
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
سؤالم مهم‌تر این است که آیا آن‌ها در امان خواهند بود، مورد استقبال قرار خواهند گرفت و در جامعه پذیرفته خواهند شد. دانشجویان از خاورمیانه، آفریقای جنوب صحرا، آمریکای لاتین و بخش‌هایی از آسیا – به‌ویژه کسانی که ملیت آن‌ها ممکن است بررسی‌های بیشتری را به دنبال داشته باشد – به‌طور فزاینده‌ای در مورد ادامه تحصیل در آمریکای امروز محتاط هستند.
به‌عنوان رئیس دانشکده کسب‌وکار لندن، گفت‌وگوهای اخیرم با متقاضیان بالقوه (و والدین آن‌ها) نشان می‌دهد که دانشجویان به دلایل احتیاطی، نه اعتراضی، نسبت به حضور در مؤسسات برتر ایالات متحده بی‌میل‌تر شده‌اند. دانشجویانی که پیش‌تر دانشگاه‌های آمریکایی را استاندارد طلایی می‌دانستند، اکنون سؤالات اساسی‌تری را مطرح می‌کنند: کجا احساس استقبال می‌کنم؟ کجا می‌توانم مطمئن باشم که ویزایم برای مدت تحصیلم معتبر خواهد ماند؟ کجا می‌توانم شبکه‌ای بین‌المللی ایجاد کنم که در برابر بادهای سیاسی آسیب‌پذیر نباشد؟
برای دانشگاه‌ها و دانشکده‌های کسب‌وکار اروپایی، این تغییر هم فرصت‌ها و هم مسئولیت‌هایی ایجاد می‌کند. برترین مؤسسات خارج از ایالات متحده باید اطمینان حاصل کنند که آماده پاسخگویی به این لحظه هستند.
این به معنای سرمایه‌گذاری بیشتر در اعضای هیئت علمی در سطح جهانی، ایجاد پل‌هایی با صنعت و دولت، و بازتأیید ارزش‌های بنیادین خود یعنی برتری آکادمیک، شمولیت و بین‌المللی‌گرایی است.
همچنین به معنای تعامل با خیرینی است که می‌خواهند تغییری ایجاد کنند. دانشگاه‌ها و دانشکده‌های کسب‌وکار بریتانیا و اروپا با جاه‌طلبی‌های جهانی اغلب فاقد موقوفات میلیارد دلاری همتایان آمریکایی خود هستند. برای خیرینی که به جوامع باز، آموزش فراگیر و تحقیقات تحول‌آفرین جهانی متعهد هستند، این فرصتی بی‌نظیر است تا در مؤسساتی سرمایه‌گذاری کنند که آماده رهبری‌اند، اما برای تحقق مأموریت خود به منابع نیاز دارند.
شکاف بین جاه‌طلبی و ظرفیت هرگز تا این حد گسترده نبوده است. اما پر کردن این شکاف می‌تواند بازی را تغییر دهد. نسل بعدی رهبران در حال تماشا و تصمیم‌گیری برای مقصد خود هستند.
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment