▪️جمعیت و نوآوری‌های بزرگ

▪️ست‌گادین | سه‌شنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۱


الگوی وسوسه‌انگیزی است اگر فکر کنیم که بهترین چاره‌ی انسان‌ها برای حل مشکلات بزرگ، افزایش جمعیت است. یعنی چون مردم می‌توانند مشکلات را حل کنند، پس وجود افراد بیشتر بمعنای حضور بیشترِ حل‌کنندگانِ مشکل است.

واضح است که ده نفر، برای حل مشکلات جمعیتی یک میلیاردی، به خوبی یک نفر نیستند اما در عین حال، اگر یک تریلیون نفر روی زمین وجود داشته باشد، ده نفر زیاد دوام نمی‌آورند. باید عدد بهینه‌ای وجود داشته باشد که احتمالن آن عدد، بزرگترین عددی نیست که می‌توانیم ایجاد کنیم.

و با بررسی داده‌های مربوط به سرانه‌ی جوایز نوبل یا سرانه‌ی ثبت اختراع، متوجه می‌شویم که بین تراکم جمعیت و نوآوری مولد، ارتباطی وجود ندارد. به نظر می‌رسد که نوآوری‌ها به احتمال زیاد، نتیجه‌ی یک جامعه‌ی مدنی، منابع کافی، بهره‌وری کافی برای امکان پذیرکردن هزینه‌های تحقیق و توسعه و وجود فرهنگ تحقیق و مهندسی باشد.

همچنین ما در طول زمان، کانون‌های جغرافیایی نوآوری را می‌بینیم ( فیزیک یکصد سال پیش در آلمان یا نوآوری‌های شبکه‌ای در دره‌ی سیلیکون در یک دهه پیش) که حاصل تبادل اطلاعات و انتظارات فرهنگی است نه تراکم جمعیت.

ما با افزایش حداکثری جمعیت برای تنها سیاره‌‌ی خویش، به نتیجه نمی‌رسیم. ما نمی‌توانیم از امکان‌ها رو برگردانیم ولی احتمالن نمی‌توانیم از طریق گسترش نمایی هم به نتیجه برسیم.


.