رودکی شاعر نابینا!

سال‌ها همه فکر می‌کردند رودکی از مادر نابینا زاده شده. اما در دهه ۱۹۴۰ میلادی، یک اتفاق عجیب افتاد. پروفسور «میخائیل گراسیموف» (انسان‌شناس و مجسمه‌ساز برجسته‌ی روس) قبر رودکی را در تاجیکستان شکافت!
گراسیموف تخصصش این بود که از روی جمجمه، چهره‌ی واقعی آدم‌ها را بازسازی کنه. وقتی جمجمه‌ی رودکی رو بررسی کرد، با میکروسکوپ به نتایج وحشتناکی رسید:
چشمان رودکی هیچ ایراد مادرزادی نداشت!
آثار شکستگی روی دنده‌ها و ستون فقراتش دیده می‌شد.
و تلخ‌تر از همه، شکل حدقه‌ی چشم نشون می‌داد که چشم‌هاش رو با فلز گداخته (میل کشیدن) کور کرده‌اند.

چرا این بلا رو سرِ رودکی آوردند؟
رودکی فقط یک شاعرِ بزم و آواز نبود. اون در اواخر عمرش به مذهب«اسماعیلیه» (قرمطیان) گرایش پیدا کرد و از انقلابیون زمانه حمایت کرد.
وقتی ورق برگشت، امیر نصر سامانی (یا جانشینانش) خشمگین شدند، دستور دادند زبان سرخ و چشم بینای شاعر رو بگیرند. اون رو کور کردند، شکنجه دادند و از دربار بیرون انداختند تا در فقر و تنهایی بمیره.

رودکی وقتی می‌گفت:
«هر که نامُخت از گذشت روزگار
نیز ناموزد ز هیچ آموزگار»
مشخص بود که خودش تجربه‌های زیادی آموخته و روزگار خیلی باهاش مهربون نبوده.

منبع:
*کتاب «سرگذشت رودکی»، اثر استاد سعید نفیسی (که در تحقیقات گراسیموف همکاری داشت)

+ کشتن و کور کردن به درازنای تاریخ به دست مستبدین انجام شده است. اما آنچه پایدار و جاوید مانده، نام نیک انسان‌هاست

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing