پیش نیازهای شاعر شدن عبارتند از؛
۱. کلمات را بشناسد. یعنی معنی آنها را بداند، ترکیبهای درست و نادرست را بلد باشد.
۲. انواع تشبیه و استعاره و مَجاز و کنایه را یاد بگیرد و تشبیهات و استعارههای صحیح را به کار ببرد. از تشبیههای ضعیف و استعارههای سست یا غلط بپرهیزد.
۳. از ضربالمثلهای سرزمینش کمابیش مطّلع باشد و کمی از علوم مختلف بداند؛ علومی مثل تاریخ، سیاست، اقتصاد، نجوم و ستارهشناسی، هنر، شطرنج، آداب و رسوم اقوام کشورش، احوال جهان و … . شاید وقتی نیاز شد درباره موضوعی ترانه یا شعری بگوید، و در آنشرایط بتواند از ترکیبات و تشبیهات و استعارات و اصطلاحات درستِ آن حوزه استفاده کند.
۴. قبل از شاعری و ترانهسرایی، وزن و عَروض بخواند و یادبگیرد و در آن ماهر بشود.
۵. اشعار و ترانههای شاعران گذشته و حال را بخواند؛ مثلاً سعدی بخواند، حافظ بخواند، اشعار مرحوم قیصر امینپور را ببیند، ترانههای خوب خوانندههای مطرح را بشنود و بررسی کند، و بهتر است که حداقل چندصد بیت(قدیمیها میگفتند بیست یا سیهزار بیت) حفظ کند؛ که در وقت سرایش، به کمک سراینده خواهند آمد و چنان این عطرهای خوشبو با هم تلفیق میشوند که نمیتوان فهمید از کدام دیار آمده و بهشدت به روانبودن کلام شاعر و ترانهسرا کمک خواهند کرد و آنوقت است که نتیجهاش مشخص میشود.
منبع: المعجم فی معاییر اشعار عجم
#شهریارصحت
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan