در زبان فارسی واژه‌ای دلنشین و کهن وجود دارد که امروز کمتر کسی آن را می‌شناسد؛ "بنامیزد".

بنامیزد، در اصل صورتِ کوتاه‌شده‌ی "به‌نام ایزد" است؛ دعایی برای دور ماندن از بدخواهی؛ همان معنایی که امروز بیشتر با واژه‌ی عربی "ماشاءالله" یا عبارت "چشم‌بد دور" بیان می‌کنیم.

این واژه آن‌قدر در زبان فارسی رایج بوده که بزرگ‌ترین شاعران ما بارها از آن استفاده کرده‌اند.

▫️نظامی گنجوی
مهیا مجلسی بی‌گردِ اغیار
بنامیزد گلی بی‌زحمتِ خار

و در جایی دیگر، در ستایش زیبایی، می‌گوید:
بنامیزد، بنامیزد، نگه کن تا توان بودن
غلام آن‌چنان رویی که گل رنگ آرد از رویش

▫️سعدی
نقاب از بهر آن باشد که روی زشت بربندی
تو زیبایی، بنامیزد، چرا با ما نپیوندی؟

▫️حافظ
می‌ای در کاسه‌ی چشم است ساقی را، بنامیزد
که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش