اسماعیل خویی شاعر معاصر و عضو کانون نویسندگان ایران، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
اشعار خویی در کشورهای مختلف و به زبانهای انگلیسی، روسی، فرانسه، آلمانی، هندی و اوکراینی ترجمه شدهاند. او همچنان با تسلطی که به زبان انگلیسی داشت، به این زبان نیز اشعاری سروده است و نخستین شاعر ایرانی است که جایزه روکرت درکوبرگ را در سال ۲۰۱۰ از آن خود کرده است.
پس از انقلاب ۵۷، خویی بعد از مدتی زندگی مخفیانه، در سال ۱۳۶۳ از ایران خارج شد و از آن زمان در لندن زندگی میکرده است. او از پایه گذاران انجمن قلم در تبعید و کانون نویسندگان ایران در تبعید نیز هست. خویی از طرفداران چریکهای فدایی خلق بود و پس از انقلاب ۵۷، همواره از مخالفان حکومت جمهوری اسلامی به شمار میرفت.
«بیتاب»، «از صدای سخن عشق»، «درنابهنگام»، «جهان دیگری میآفرینم» و «قهقاه ناشنیدنی مرگ» از جمله آثار اوست.
@SepehrAzadi
🖤🖤🖤
بر فرض که چپ، کمونیست، مجاهد، توده ای ، حرب اللهی و ... باعث این وضعیت شده باشند که چنین نیست. این گروه ها و ایدئولوژی ها زمانی میتوانند باعث بدبختی من و تو بشوند که ما مثل گوسفند دنباله رو آنها باشیم و یا بر علیه آنها هیچ کاری نکنیم.
اینکه زیر پتو پنهان بشوید و برای تغییر سرنوشت به دیگران توهین کنید و یا منتظر یک سوپر من و ناجی باشید تا همه مشکلات شما را حل کند نهایت حماقت و بزدلی است.
بر فرض که همه گروه های سیاسی و نظامی بخواهند شما را نابود کنند و قدرتش رو هم دارند تو چه غلطی کردی و یا میکنی!!؟
مگه همین افراد و یا گروه ها در کشورها و جوامع دیگر زندگی نمیکنند پس چرا باعث نابودی آن جوامع و کشورها نمی شوند چون مردم و سیاستمداران آنها اجازه این کار را نمیدهند.
پس بجای گریه و زاری و نفرین های پیرزنی برای رهایی از این وضعیت کاری بکنید.
کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من.
مرگ بر خامنه ای و مزدوران جنایتکارش