به نظر من تمدن غرب دو میراث بزرگ دارد. یکی روح ماجراجویی علمی است، رفتن از پی ناشناخته ها، ناشناخته هایی که به عنوان ناشناخته تشخیص داده شدهاند که باید کشف شوند؛ اسرار بی پاسخ جهان بی پاسخ بمانند؛ این طرز فکر عدم قطعیتی نسبت به همه چیز و در یک کلام فروتنی متفکر. میراث دیگر غرب اخلاقیات مسیحیت است. دوست داشتن، برابری همنوعان بشر، ارزش انسان و در یک کلام فروتنی روح.
این دو میراث از نظر منطقی کاملا سازگارند. اما تنها منطق کارساز نیست و باید از ته قلب به ایدهای ایمان داشت. اگر مردم به دین برمیگردند، آنها به چه چیزی برمیگردند؟ آیا کلیسای مدرن جایی است که بتواند به انسانی که به وجود خدا شک دارد، یا اعتقادی به خدا ندارد، آرامش دهد؟ آیا کلیسای مدرن جایی است که به ارزش چنین تردید هایی بها دهد؟ آیا تاکنون ما قدرت و آرامش کافی را در حفظ یکی از این دو میراث سازگار و حمله به ارزش های دیگری را به کار نبردهایم؟ آیا نمی توان از آنچه گفتم اجتناب کرد؟ چگونه می توانیم الهام بگیریم که این دو میراث غرب را یکجا حفظ کنیم و یکی از دیگری هراس نداشته باشد؟ آیا این مساله اصلی دوران ما نیست؟
📚لذت فهمیدن ص 266
🆔 @abarnoakhtar