‍ روشن است که اقدامات زیست‎محیطی بنگاه‎های اقتصادی‎ای مانند مک‏دونالد، استارباکس، اورال و بنتلی‎موتورز، نشأت‏ گرفته از دستورات دولتی یا الزاماً به قصد خیرخواهی عمومی نیست؛ بلکه این فعالیت‏‌های داوطلبانه‏، صرفاً به‎منظور تعقیبِ اهداف و منافع خود این بنگاه‎ها است.

آن‏چه‎که این فعالان اقتصادی را به اقدامات داوطلبانه و هزینه‎زای زیست‏ محیطی ترغیب می‎کند، تنها پاسخ دادن به تغییر ذائقه‎ها، ارزش‎ها و رجحان‌های مصرف‎کنندگان است، به این معنا که اگر حفاظت از محیط زیست یکی از اولویت‎ها و مطالبات افراد به عنوان مصرف‎کنندگان کالاها و خدمات باشد، تمایل خواهند داشت تا همبرگر، قهوه، خمیر دندان یا خودرویی را بخرند که تولیدکنندگان آن‌ها نیز دغدغه‌ی مشابهی را داشته‎اند.

تغییر رجحان‌های افراد، این ظرفیت عظیم را دارد تا بر مبادله‎ی آزادانه کالاها اثر بگذارد، بی‎آن‌که در معرض سوءاستفـاده‎ محتمل از جانب قدرت سیاسی و مداخله‎ دولتی قرار بگیرد.

بریده‌‎ای از کتاب «اقتصاد سیاسی محیط زیست»

(جدای از اینکه آقای دکتر پیمان مولوی خیلی از کتاب خوششون اومده بود و دعوت به مطالعه این کتاب کرده بودن ذکر دو نکته ضروری بنظر میرسه . اول: نمیدونم خودتون چقدر این مورد رو تجربه کردید در نمونه های داخلی؟ مثلا فلام بانک میاد سر سال بجای سررسید دادن کمک میکنه به مدرسه سازی و میگه این بخاطر حفظ محیط زیست بوده و بعد پیش خودش میگه نکنه کسی متوجه نشه پس چه کنیم میریم اینور و اونور بیلبرد میزنیم و این تغییر نگرشمون رو ابلاغ میکنیم. و یا در مورد دیگری یک موردی رو که قانون اونها رو موظف به انجام کرده جوری در ذهنتون القا میکنند که لطف بزرگی به شما و به کل جامعه بشری کردند. اصلا هم فشار قانونی روشون نبوده.
و دوم: چند روز پیش برنامه اورست رو میدیدم اونم چنتا ویدیو از شیطنت های این چنینی در صنعت غذا منتهی در اسکیل جهانی رو ازش پرده بر میداشت که فعلا به صلاح دید خودم در موردشون سخنی نمیگم، تا بعد. )

✅ @karkhone

Comments

Be the first to add a comment