روشن است که اقدامات زیستمحیطی بنگاههای اقتصادیای مانند مکدونالد، استارباکس، اورال و بنتلیموتورز، نشأت گرفته از دستورات دولتی یا الزاماً به قصد خیرخواهی عمومی نیست؛ بلکه این فعالیتهای داوطلبانه، صرفاً بهمنظور تعقیبِ اهداف و منافع خود این بنگاهها است.
آنچهکه این فعالان اقتصادی را به اقدامات داوطلبانه و هزینهزای زیست محیطی ترغیب میکند، تنها پاسخ دادن به تغییر ذائقهها، ارزشها و رجحانهای مصرفکنندگان است، به این معنا که اگر حفاظت از محیط زیست یکی از اولویتها و مطالبات افراد به عنوان مصرفکنندگان کالاها و خدمات باشد، تمایل خواهند داشت تا همبرگر، قهوه، خمیر دندان یا خودرویی را بخرند که تولیدکنندگان آنها نیز دغدغهی مشابهی را داشتهاند.
تغییر رجحانهای افراد، این ظرفیت عظیم را دارد تا بر مبادلهی آزادانه کالاها اثر بگذارد، بیآنکه در معرض سوءاستفـاده محتمل از جانب قدرت سیاسی و مداخله دولتی قرار بگیرد.
بریدهای از کتاب «اقتصاد سیاسی محیط زیست»
(جدای از اینکه آقای دکتر پیمان مولوی خیلی از کتاب خوششون اومده بود و دعوت به مطالعه این کتاب کرده بودن ذکر دو نکته ضروری بنظر میرسه . اول: نمیدونم خودتون چقدر این مورد رو تجربه کردید در نمونه های داخلی؟ مثلا فلام بانک میاد سر سال بجای سررسید دادن کمک میکنه به مدرسه سازی و میگه این بخاطر حفظ محیط زیست بوده و بعد پیش خودش میگه نکنه کسی متوجه نشه پس چه کنیم میریم اینور و اونور بیلبرد میزنیم و این تغییر نگرشمون رو ابلاغ میکنیم. و یا در مورد دیگری یک موردی رو که قانون اونها رو موظف به انجام کرده جوری در ذهنتون القا میکنند که لطف بزرگی به شما و به کل جامعه بشری کردند. اصلا هم فشار قانونی روشون نبوده.
و دوم: چند روز پیش برنامه اورست رو میدیدم اونم چنتا ویدیو از شیطنت های این چنینی در صنعت غذا منتهی در اسکیل جهانی رو ازش پرده بر میداشت که فعلا به صلاح دید خودم در موردشون سخنی نمیگم، تا بعد. )
✅ @karkhone