سوئیس با این گاز، کشورش را گرم می‌کند، ما با آن نفس مردم عسلویه را می‌سوزانیم!
در تازه‌ترین اظهارنظر از سوی یکی از نمایندگان پیشین مجلس شورای اسلامی، آماری اعلام شده که نه برای نخستین‌بار، اما این‌بار با صراحت و تأکید بیشتری به زبان آمده است:
«سالانه بیش از ۳۰ میلیارد مترمکعب گاز در مشعل‌های فلر نفت و گاز کشور بدون استفاده و بهره‌برداری مفید می‌سوزد.»
آن‌چه جلال رشیدی کوچی امروز در صفحه شخصی اش در اینستاگرام بیان کرده، صرفاً یک عدد نیست؛ بیلان یک ناکارآمدی سابقه دار است.
برای درک بزرگی این رقم کافی است بدانیم این مقدار، بیش از مصرف سالانه گاز کشورهای توسعه‌یافته‌ای مانند اتریش، پرتغال، یا سوئیس است.
در این میان اما یک نقطه جغرافیایی در این وطنِ زخم خورده وجود دارد که نمی‌توان از آن چشم پوشید: «عسلویه»
منطقه‌ای که پایتخت انرژی و اقتصادی و صنعت گاز ایران است ، ده‌ها فلر فعال، روزانه حجم عظیمی از گازهای همراه را در جو رها می‌کنند؛ گازهایی که می‌توانستند منبع تولید برق، سوخت نیروگاه‌ها و کاهش مصرف سوخت فسیلی در کشور باشند.
اما در عسلویه، نه برق ارزان‌تر برای مردم تولید می‌شود و نه مردم از سود اقتصادی این منابع بی‌پایان، بهره‌ای مستقیم می‌برند.
تنها سهم مردم، آلودگی هوای مداوم، بیماری‌های تنفسی، و زیست در شرایط هشدار دائمی است. البته اگر هشدارهای زیست محیطی به صورت شفاف به مردم محلی اعلام شود!
بعد از طرح این موضوع چند پرسش جدی وجود دارد که نیازمند پاسخ شفاف از سوی وزارت نفت، سازمان محیط‌زیست، و حتی مجلس شورای اسلامی است:
چرا طرح‌های جمع‌آوری گازهای همراه به کندی پیش می‌روند یا ناتمام مانده‌اند؟
در مصوبه مجلس یازدهم که رشیدی کوچی به آن اشاره دارد، چه سازوکاری برای کاهش فلرینگ پیش‌بینی شده بود؟ و چرا اجرایی نشد؟
مطالبه خاموش‌شدن فلرها، مطالبه‌ای برای حق زیستن مردم عسلویه در هوای پاک است.
مردم عسلویه مستحق پاسخ هستند.
و این، کم‌ترین انتظاری است که یک دولت پاسخگو باید برآورده کند.
#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad
در تازه‌ترین اظهارنظر از سوی یکی از نمایندگان پیشین مجلس شورای اسلامی، آماری اعلام شده که نه برای نخستین‌بار، اما این‌بار با صراحت و تأکید بیشتری به زبان آمده است:
«سالانه بیش از ۳۰ میلیارد مترمکعب گاز در مشعل‌های فلر نفت و گاز کشور بدون استفاده و بهره‌برداری مفید می‌سوزد.»
آن‌چه جلال رشیدی کوچی امروز در صفحه شخصی اش در اینستاگرام بیان کرده، صرفاً یک عدد نیست؛ بیلان یک ناکارآمدی سابقه دار است.
برای درک بزرگی این رقم کافی است بدانیم این مقدار، بیش از مصرف سالانه گاز کشورهای توسعه‌یافته‌ای مانند اتریش، پرتغال، یا سوئیس است.
در این میان اما یک نقطه جغرافیایی در این وطنِ زخم خورده وجود دارد که نمی‌توان از آن چشم پوشید: «عسلویه»
منطقه‌ای که پایتخت انرژی و اقتصادی و صنعت گاز ایران است ، ده‌ها فلر فعال، روزانه حجم عظیمی از گازهای همراه را در جو رها می‌کنند؛ گازهایی که می‌توانستند منبع تولید برق، سوخت نیروگاه‌ها و کاهش مصرف سوخت فسیلی در کشور باشند.
اما در عسلویه، نه برق ارزان‌تر برای مردم تولید می‌شود و نه مردم از سود اقتصادی این منابع بی‌پایان، بهره‌ای مستقیم می‌برند.
تنها سهم مردم، آلودگی هوای مداوم، بیماری‌های تنفسی، و زیست در شرایط هشدار دائمی است. البته اگر هشدارهای زیست محیطی به صورت شفاف به مردم محلی اعلام شود!
بعد از طرح این موضوع چند پرسش جدی وجود دارد که نیازمند پاسخ شفاف از سوی وزارت نفت، سازمان محیط‌زیست، و حتی مجلس شورای اسلامی است:
چرا طرح‌های جمع‌آوری گازهای همراه به کندی پیش می‌روند یا ناتمام مانده‌اند؟
در مصوبه مجلس یازدهم که رشیدی کوچی به آن اشاره دارد، چه سازوکاری برای کاهش فلرینگ پیش‌بینی شده بود؟ و چرا اجرایی نشد؟
مطالبه خاموش‌شدن فلرها، مطالبه‌ای برای حق زیستن مردم عسلویه در هوای پاک است.
مردم عسلویه مستحق پاسخ هستند.
و این، کم‌ترین انتظاری است که یک دولت پاسخگو باید برآورده کند.
#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment