چند روز پیش داشتم می‌رفتم چاپخانه. حال هم نزار. چنان نزار که حتی تصویری برای توصیفش ندارم.
تنها می‌دانم در این احوالات نزار یک نیرو و توان محافظی مرا نگه می‌دارد که نیفتم. نمی‌افتم. تا سرحد مرگ می‌روم و برمی‌گردم.
داشتم با خودم آواز می‌خواندم. نیروی آواز خواندن را تازه کشف کرده‌ام. قبلاً می‌خواندم اما نه به خاطر نیرویش الان می‌خوانم که چون تیر از چله‌ی اندوهم رها کند‌.

زده بودم زیر آواز که:
آب چون از ابر افتد قطره خوانندش همه
چون به بحر انداخت خود را نام او دریا شود.

به اطرافم نگاه نمی‌کردم. بارها دیده بودم کسانی را که در مترو و اتوبوس زده‌اند زیر آواز، بیشتر به چشم تاسف دیده شده‌اند که ببین بیچاره را، رد داده است.

اما قدرت آواز را دست کم نگیرید. می‌تواند بار هستی را از دوشتان بردارد.
بخوانید با صدای بلند.
همینطور که می‌خواندم و می‌رفتم صدای مردانه‌ای گفت: آقا فال! یه دونه فال بگیرید.

مردی پا به سن گذاشته مچاله‌ی روزگار نشسته بود. یکی گرفتم. روی پاکتش نوشته بود:

حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد
جان‌ها فدای مردم نیکو نهاد باد.

زدم زیر آواز: حاااافظظظ... دیدم کو آن حال نزار. پرکشیده و رفته تا کی من دهان ببندم و باز بر من بیفتد اما من که خاموش نمی‌شوم.
حااافظ نهاد نیک تووو کامت برآآآورد...