✌فرانكفورت مى‌گويد هرگاه مردم در شرايطى قرار بگيرند كه مجبور شوند بىآنکه بدانند چه مى‌گويند از چيزى حرف بزنند از ياوه‌گويى گريزى نيست. او معتقد است به همين دليل است كه ياوه‌گويى در زندگى عمومى (و من بايد اضافه كنم در ميان استادان) اين همه رواج دارد. فرانكفورت مى‌گويد وقتى قرار است شهروندان در مورد هر چيزى كه براى آن حق رأى دارند عقيده و نظرى داشته باشند، بابِ ياوه باز مى‌شود. خود من بارها ديده‌ام كه نظر ما را دربارهٔ هر موضوعى كه در اخبار مى‌آيد جويا مى‌شوند حتى موضوعاتى كه نياز به كارِ كارشناسى دارند. موضوعاتى از قبيل تحقيقات دربارهٔ سلول‌هاى بنيادى، پيامد لايحه‌‌هاى گوناگونى كه براى بيمهٔ پزشكى ارائه مى‌شوند، و حتى سياست در خاورميانه. فرانكفورت مى‌گويد بدترين پيامدِ ياوه‌گويى اين است كه اطمينانِ مردم را به وجود حقيقت/صدق عينى سست مى‌كند. چنين مى‌شود كه آرمان راست‌گويى/حقيقت‌گويى جاى خود را به آرمان خلوص نيت مى‌دهد. يعنى به عوض اين‌كه آن‌چه را واقعيت مى‌پنداريم بى‌هيچ كژّى‌وكاستى ارائه دهيم، خودمان را بى‌كم‌وكاست ارائه مى‌كنيم. اگر مُجاب شده باشيد كه واقعيتِ موجودِ خارج از ذهن‌تان هيچ ماهيت قطعى و معيّنى ندارد كه بتوان به ارائه صادقانه آن اميد داشت، آن‌گاه هدف شما اين خواهد شد كه ذهنياتِ خودتان را صادقانه ارائه دهيد. اما فرانكفورت مى‌گويد اين خيال كه خود آدم ماهيت قطعى و معيّنى دارد، اما چيزهاى ديگر ماهيتى قطعى و معيّن ندارند سراپا احمقانه است. بدون شناخت جهانى كه بيرون از ما وجود دارد نمى‌توانيم خودمان را بشناسيم. او از اين بحث نتيجه مى‌گيرد كه خلوص نيت ياوه‌اى بيش نيست✌
از کتابِ «معرفت‌شناسی»
#لیندا_زاگزبسکی
ترجمهٔ #کاوه_بهبهانی
📚Ellinne
از کتابِ «معرفت‌شناسی»
#لیندا_زاگزبسکی
ترجمهٔ #کاوه_بهبهانی
📚Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment