نخستین عاملی که لازم است تا جهان را برای زیست قابل تحمل سازد، درک این حقیقت است که خودخواهی بشر امری الزامی و اجتناب ناپذیر است.
تو از دیگران توقع ازخودگذشتگی داری و این توقعی غیرمعقول است که انسان‌ها می‌بایست برای تو و به خاطر تو امیال خود را زیرپا گذارند. چرا باید این کار را بکنند؟
وقتی این حقیقت را پذیرفتی و با خود کنار آمدی که در این دنیا هر کس برای خودش زندگی می‌کند، آنگاه از دیگران کمتر توقع خواهی کرد، آنان تو را مایوس نخواهند کرد و با عطوفت بیشتری به مردم خواهی نگریست. انسان‌ها تنها در جستجوی یک چیز و تنها یک چیز هستند و آن لذایذ خودشان است.




«پیرامون اسارت بشری» سامرست موام
@renaissancetranslate