صدوپنجاه‌سال بود که نویسندگان برخاسته از قماش تجار ـ با اندکی استثنا ـ بر این اندیشه بودند که می‌توان سرخوشانه‌ در بی‌مسئولیتی به‌سر بُرد. به‌راستی نیز چنین کردند و همان‌گونه که در زندگی‌شان تنها بودند، در تنهایی نیز جان دادند. لیک، ما نویسندگان قرن بیستم هیچ‌گاه نباید تنها باشیم. باری، باید بدانیم که نمی‌توان از رنج عموم گریخت و تنها توجیه‌مان ـ اگر به‌راستی توجیهی در میان باشد ـ تا آن‌جا‌که می‌توانیم، دفاع از حق کسانی‌ست برای آنان که خود توان این کار را ندارند. و باید این کار را در مورد همگی آنانی که در حال حاضر در رنجند، انجام دهیم، بدون توجه به این‌که حکومت‌ها و احزابی که بر آنان ستم می‌کنند ـ در گذشته یا آینده ـ از چه جای‌گاه و منزلتی برخوردار بوده و خواهند بود؛ برای هنرمند هیچ شکنجه‌شده‌ای افضل از دیگری نیست. به این‌خاطر است که امروزه ـ یا به‌ویژه امروزه ـ زیبایی نباید در خدمت هیچ حزبی باشد؛ نباید در کوتاه یا درازمدت خدمت‌گزار چیزی جز رنج انسان‌ها و رهایی‌شان باشد.
#آفرینش_پر_مخاطره #آلبر_کامو #علی‌_خدادادی #نشر_سیفتال
نسخه‌ی دیجیتال در #طاقچه