تأمین مالی نوآوری: طرح انرژی پاک
در فوریهی
۲۰۰۹، باراک اوباما قانون سرمایهگذاری مجدد و بازیابی اقتصادی را با هدف بهبود اقتصاد بحرانزدهی آمریکا امضا کرد. یکی از اهداف بزرگ این قانون، افزایش بهرهوری انرژی، و پژوهش و توسعهی انرژیهای تجدیدپذیر با راهبری مرکز پژوهشهای پیشرفتهی انرژی (آرپا) بود. یکی از نخستین دریافتکنندگان تأمین مالی طرح انرژیهای پاک، شرکت نوپای سولیندرا بود. طولی نکشید که این شرکت به ورشکستگی کشیده شد و وام دریافتیاش را نکول کرد. از آن زمان، سولیندرا تبدیل به ضربالمثل ناکارآیی دولت آمریکا در حمایت از نوآوری شد.
اگر
نمای کلّی طرح انرژیهای پاک آرپا را نگاه کنیم، میبینیم که تنها ۲.۳ درصدِ اعتبارات پرداختی این طرح نکول شدند، و تنها ۸ درصد از بنگاههایی که با حمایت این طرح شکل گرفتند به ورشکستگی افتادند. این ارقام نشان میدهد که توفیقات این طرح بسیار بیش از شکستهایش بوده است. در حقیقت، پنج مورد از نخستین ابرپروژههای انرژی خورشیدی در آمریکا توسط طرح انرژی پاک سازمان
آرپا تأمین مالی شده است.
یکی از پروژههای موفق این طرح، نیروگاه خورشیدی
Agua Caliente بوده است، که در حداکثر ظرفیت قادر است انرژی ۲۳۰ هزار خانوار را تأمین کند. در اهمیت این نیروگاه شایان ذکر است که طیّ بیستوپنج سال میتواند ۵.۵ میلیون تُن کربن را از ورود به اتمسفر باز دارد، که برابر با کاهش سالانهی چهل هزار خودرو از جادهها و خیابانهاست. با اینحال، تمام توجهات روی پروژهی ناکام سولیندرا متمرکز شده است. ناکامی سولیندرا تا حد زیادی محصول شرایطی بود که خارج از کنترل این شرکت قرار داشت: از آنجایی که سولیندرا در مقایسه با رقیبانش به شیوهی جدید و متفاوتی صفحات خورشیدیاش را میساخت، با کاهش چشمگیر قیمت سیلیکُن، این شرکت رقابتپذیریاش را در مقابل تولیدکنندگان سنّتی صفحات خورشیدی از دست داد.
در عین حال، وام پرداختی به سولیندرا تنها ۱.۵ درصد از مخارج طرح انرژی پاک دولت را در بر میگرفت، و بخش بزرگی از سرمایهگذاریهای طرح مذکور عملکرد خوبی داشتند. دولت آمریکا بعد از تجربهی سولیندرا دست به عصاتر نوآوری را تأمین مالی میکرد، که همین موضوع موجب شد رقم نکول وامهای دولت در صنعت انرژی خورشیدی پایین باقی بماند؛ اما در عین حال، این محافظهکاری به کاهش خودباوری و ریسکپذیری دولت در تأمین مالی نوآوری نیز دامن زد.
✅ @karkhone