✳️ این روزها شلخته درو کنیم!
✅ در روزگاران پیشین، شغلی بنام خوشه چینی وجود داشت. آنها که دست شان تنگ بود و خرمن و مزرعه ای نداشتند، پشت سر دِروگر ها راه میرفتند و خوشه های جامانده را از زمین بر می داشتند و گاهی صاحب مزرعه به دروگران دستور می داد که "شلخته درو کنند تا چیزی هم گیر خوشه چین ها بیاید!"
■ حافظ نيز در شعرى چنين می فرماید:
ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگررحمی کنی برخوشه چینی
● این روزها، خوشه چین ها بسیارند. دستفروشان یکی از این «خوشه چین» های روزگار ما هستند. آنهايى که در این اوضاع اقتصادی آشفته چشم دارند به این که از جیب ما «اسکناسی» بیرون بیاید و چیزی از بساط مختصرشان بخریم.
● خانمی از پیرمردِ دستفروش می پرسد: این دستمال ها دونه ای چنده؟ فروشنده پاسخ می دهد: هر کدوم ده هزار تومان خانم.
■ خانم می گوید: من شش تا بر می دارم و پنجاه هزار تومان می دم یا نمی خرم و می روم.
● فروشنده پاسخ می دهد: اشکالی نداره خانم. با این که سودی برام نداره. امروز حتی یه دونه دستمال هم نفروخته ام و برای زنده ماندن به پولِ این ها نیاز دارم.
● خانم، دستمال ها رو را با قیمتِ دلخواهِ خودش می خرد و با احساسِ برنده شدن، سوارِ ماشینِ خود می شود و با دوستش به رستورانی می رود. او و دوستش آن چه را که می خواستند سفارش می دهند. آن ها فقط کمی از غذای خود را می خورند و مقدار زیادی از آن را باقی می گذارند.
● صورتحساب را که یک میلیون و هشتصد هزار تومان بود دو میلیون تومان حساب می کنند و به صندوقدار رستورانِ می گویند که بقیه اش را به عنوانِ انعام نگه دارد...
■ این داستان ممکن است برای صاحبِ رستورانِ، کاملاً عادی به نظر برسد، اما برای پیرمردِ فروشنده بسیار ناعادلانه است...
● سوالی که مطرح می شود این است: چرا همیشه هنگامِ خرید از نیازمندان، باید نشان دهیم که قدرت داریم؟ و چرا ما نسبت به کسانی که حتی نیازی به سخاوتِ ما ندارند سخاوتمند هستیم؟
● در جایی خواندم که: پدری از افرادِ فقیر، با قیمتِ بالا، اجناس می خرید. هرچند به وسایلِ احتیاج چندانی نداشت اما گاهی اوقات هزینه ی بیشتری برای آن ها پرداخت می کرد. پسرش شگفت زده از او می پرسد: "چرا این کار را می کنی بابا؟"
● پدر پاسخ می دهد: "این خیریه ای است که در عزّت پیچیده شده است، پسر!"
■این روزها اگر بنیه مالی مان اجازه میدهد لازم است بیشتر شلخته درو کنیم و شلخته خرج کنیم ...
ای که دست ات می رسد کاری بکن
پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار سعدی
✅ در روزگاران پیشین، شغلی بنام خوشه چینی وجود داشت. آنها که دست شان تنگ بود و خرمن و مزرعه ای نداشتند، پشت سر دِروگر ها راه میرفتند و خوشه های جامانده را از زمین بر می داشتند و گاهی صاحب مزرعه به دروگران دستور می داد که "شلخته درو کنند تا چیزی هم گیر خوشه چین ها بیاید!"
■ حافظ نيز در شعرى چنين می فرماید:
ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگررحمی کنی برخوشه چینی
● این روزها، خوشه چین ها بسیارند. دستفروشان یکی از این «خوشه چین» های روزگار ما هستند. آنهايى که در این اوضاع اقتصادی آشفته چشم دارند به این که از جیب ما «اسکناسی» بیرون بیاید و چیزی از بساط مختصرشان بخریم.
● خانمی از پیرمردِ دستفروش می پرسد: این دستمال ها دونه ای چنده؟ فروشنده پاسخ می دهد: هر کدوم ده هزار تومان خانم.
■ خانم می گوید: من شش تا بر می دارم و پنجاه هزار تومان می دم یا نمی خرم و می روم.
● فروشنده پاسخ می دهد: اشکالی نداره خانم. با این که سودی برام نداره. امروز حتی یه دونه دستمال هم نفروخته ام و برای زنده ماندن به پولِ این ها نیاز دارم.
● خانم، دستمال ها رو را با قیمتِ دلخواهِ خودش می خرد و با احساسِ برنده شدن، سوارِ ماشینِ خود می شود و با دوستش به رستورانی می رود. او و دوستش آن چه را که می خواستند سفارش می دهند. آن ها فقط کمی از غذای خود را می خورند و مقدار زیادی از آن را باقی می گذارند.
● صورتحساب را که یک میلیون و هشتصد هزار تومان بود دو میلیون تومان حساب می کنند و به صندوقدار رستورانِ می گویند که بقیه اش را به عنوانِ انعام نگه دارد...
■ این داستان ممکن است برای صاحبِ رستورانِ، کاملاً عادی به نظر برسد، اما برای پیرمردِ فروشنده بسیار ناعادلانه است...
● سوالی که مطرح می شود این است: چرا همیشه هنگامِ خرید از نیازمندان، باید نشان دهیم که قدرت داریم؟ و چرا ما نسبت به کسانی که حتی نیازی به سخاوتِ ما ندارند سخاوتمند هستیم؟
● در جایی خواندم که: پدری از افرادِ فقیر، با قیمتِ بالا، اجناس می خرید. هرچند به وسایلِ احتیاج چندانی نداشت اما گاهی اوقات هزینه ی بیشتری برای آن ها پرداخت می کرد. پسرش شگفت زده از او می پرسد: "چرا این کار را می کنی بابا؟"
● پدر پاسخ می دهد: "این خیریه ای است که در عزّت پیچیده شده است، پسر!"
■این روزها اگر بنیه مالی مان اجازه میدهد لازم است بیشتر شلخته درو کنیم و شلخته خرج کنیم ...
ای که دست ات می رسد کاری بکن
پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار سعدی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment