الياس كانتی

الياس كانتی ده سال پیش از دریافت نوبل ادبیات در مصاحبه ای که با آندره مولر روزنامه نگار اتریشی داشت از این گفت که بزرگترین افتخارش این است که به سهم خود کوشید تا با نوشتن رمان «کیفر آتش» در اوج قدرت نازیها با خواست هیتلر در تملک زبان و تغییر دادن معنای واژه ها مبارزه کند.

الياس كانتی متفکری بود که تنها یک رمان در معنای کلاسیک نوشت. اثری که خیلی اتفاقی موجب شد تا زنده بماند. زیرا مسئول فرستادن او به اردوگاه مرگ شیفته‌ی «کیفر آتش» شده بود و مخفیانه نویسنده را از مرز فرار داد.

بیست سال بعد وقتی تصمیم گرفت «توده» و «قدرت» را که رساله ای در نقد ریشه های اجتماعی فاشیسم بود بنویسد در همان مصاحبه با آندره مولر گفت: داغ آن ننگی که بر پیشانی ما باقی است هرگز زدوده نخواهد شد؛ مایی که در ظهور فاشیسم سکوت کردیم و گفتیم از این بدتر که نمی شود.

اما شد؛

احساس گناه می‌کردم و خجالت زده بودم که چگونه من و هم‌عصران من اجازه دادیم فاشیستها تا این حد پیش بیایند. این ننگی است که نمیشد آن را زدود.

ما همه آن اتفاقات را دیدیم ولی هیچ کس جلوی آن را نگرفت.

کانتی همین ایده را تا آخر عمر حفظ کرد. چه آنگاه که از کافکا و هرمان بروخ نوشت، چه آن زمان که گفت اولین قربانی فاشیسم در هر کشوری زبان است که حکومت تلاش می‌کند تا واژه ها را از معنا تهی کند و آنچه می طلبد بار کلام و واژه کند.

زیرا این راحت ترین کاری است که می‌توان در تهی کردن فرهنگ یک سرزمین کرد.

برای همین در جای جای آثارش از مسئولیت جمعی ما در قبال زبان روزمره، تن زدن از بی تفاوتی و دروغ و سقوط در مغاک ناامیدی گفت. که اولین بذرهای رشد فاشیسم و استبداد در همین بی توجهی به رنج دیگران است.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing