ایسنا در یک گزارش مستند به بررسی آسیب‌های اسکان عشایر پرداخته است که قابل تامل است. اجرای این طرح که موجب فروپاشی زندگی و فرهنگ عشایر شده برای زنان عشایر نیز مشکل آفرین بوده است.
🔹اجرای بدون برنامه و تحمیلی طرح اسکان، ورود عناصر زندگی مدرن و حذف عناصر سنتی این اقلیت قومی را با چالش‌های فراوانی روبه‌رو کرده است. از جمله این چالش‌ها می‌توان به تغییر و تضعیف ساختار، فرهنگ، باورها، ارزش‌ها، نگرش‌ها و هویت قومی اشاره کرد که باعث سرگشتگی و بلاتکلیفی عشایر شده است. این تغییر شیوه به حدی است که شخصیت عشایر و الگوی زندگی آن‌ها به کلی تغییر کرده و نسل‌های جدید به طور کامل در اصول زندگی شهری و مدرن غرق شده‌اند. با این وجود، در محل زندگی آنان نشانه‌های بسیار اندکی از زندگی گذشته یافت.
ورود ابزارآلات زندگی شهری، زیست عشایر را با مشکل روبه‌رو کرده است. این تقابل میان زندگی گذشته آن‌ها و زندگی کنونی‌شان آن‌ها را از لحاظ فرهنگی با بحران روبه‌رو کرده است. بحرانی که ناشی از هویت اصیل از دست رفته و به دست آوردن شناسنامه‌ای مبدل و کم‌سابقه می‌شود.
با طرح اسکان فقر شدید بین خانوارها رواج‌ یافته است. یکی از دلایل این فقر نبود جایگزین مناسب حرفه دامپروی که شغل اصلی جامعه عشایری در ایران است می‌باشد.
در کنار هم قرار گرفتن اِلِمان‌های فرهنگی مختلف می‌تواند تصویر خوبی از وضعیت هویتی عشایر این منطقه به دست دهد. وسایلی که در زیست بومی عشایر هرگز وسایلی حیاتی به حساب نمی‌آمدند اما اکنون با تغییر سبک زندگی به یکی از اصلی‌ترین نیازهای آن‌ها بدل شده‌اند. گل‌کاری در گلدان و پیاده کردن نقش زنان عشایر بر دیوارها یکی از تلاش‌های عشایر اسکان داده شده برای بازگرداندن کمی از گذشته‌ی خود به امروز و هویت از دست رفته آنها است.

🆔 @RuralWomenIssues 👨‍🌾

مردان خانواده های عشایر است اسکان یافته و بعد از تلف شدن دام‌هایشان مدتی به شغل کارگری در شهرها روی آورده . اما به خاطر فاصله زیاد بین محل کار و محل زندگی و همچنین شرایط سخت کار و حقوق بسیار پایین کار را رها می کنند و بار این بیکاری بر دوش همه خانواده بویژه زنان است.

جاوید شعبانی ۳۰ ساله ساکن بخش سه چاه بغل سیاه جهرم است. جاوید ۸ سال است که در این مکان اسکان یافته و بعد از تلف شدن دام‌هایش مدتی به شغل کارگری در مرودشت مشغول بوده است. اما به خاطر فاصله زیاد بین محل کار و محل زندگی و همچنین شرایط سخت کار و حقوق بسیار پایین از کارش بیرون آمده و الان بیکار است. به گفته او در دوران عشایری با تمام سختی هایی که‌وجود داشت زندگی راحت بوده و جوان بیکاری در ایل نبوده است.


گلابتون جوکار ۵ سال است که در طرح اسکان شهرک احمدیه زندگی می‌کند. او با ۵۵ سال سن دارد از بیماری‌های مختلف رنج می‌برد. او بعد از مرگ شوهرش تنها با فرزند پسر و نوه‌اش در این خانه زندگی می‌کند. گلابطون از زندگی در زمان کوچ‌روی می‌گوید که چقدر آزادانه در کوه و دشت آواز می‌خواندند و آزادانه زندگی می‌کردند ولی حالا مانند پرنده‌ای در قفس زندگی می‌کنند و آن زندگی را به این نوع زندگی با همه خوبی هایش ترجیح می‌دهد.

ثریا شیروانی ۵۰ ساله است. او در نزدیکی دو راهی سیمکان زندگی می‌کند. سریا می‌گوید در گذشته نزدیک به ۵۰۰ عدد گوسفند داشتیم ولی به خاطر نبود زمین چرا و آب، دام‌هایمان تلف شدند. به او تسهیلات طرح اسکان داده شده ولی دیگر توان ساخت خانه را به خاطر فقر ندارد. به گفته سریا عشایر نفس‌های آخر را می‌کشند و دیگر نشانی از آن زندگی گذشته در شهرک‌ها وجود ندارد و فقط زندگی آن‌ها پر از مشکلات شده است.

زهرای ۶۵ ساله، ۱۲ سال است به همراه شوهرش ساکن دو راهی سیمکان هستند. زهرا بر این باور است که همه چیز زندگی‌شان تغییر کرده حتی سیاه‌ چادرشان دیگر سیمانی شده است. او می‌گوید اسکان کار را خراب کرده است و الان باید در کوه و دشت می‌بودیم نه اینجا. به ما گفتند زمین دولتی است نمی‌شود داخلش شوید ولی آنها زمینی که خدا به ما داده بود را از ما گرفتند و به ما وعده زندگی خوب دادند. به من آپارتمانی چند طبقه هم بدهند باز من آن آزادی را انتخاب می‌کنم ولی عشایر را با میخ بستند به زمین.

فاطمه شعبانی» ۷۵ ساله ساکن دو راهی سیمکان است، او نیز بعد از اسکان یافتن، دام‌هایش تلف شدند. در گذشته او و سایر هم زیست‌هایش که در دشت‌های فارس کوچ می‌کردند، بهره‌وری داشتند و برای صیانت از وطن می‌جنگیدند. اما آن‌ها اکنون همه‌ آرزوها، قدرت و رویاهای خود را از دست رفته می بینند.
https://www.isna.ir/photo/98082012184